Toeristen in Amsterdam, nu ook in de buitenwijken

venetie

Amsterdam wordt overspoeld door toeristen, zo horen we al een paar jaar. En het klopt, al wordt er dit jaar een aardige terugval verwacht. Zeker het centrum van de stad is een soort Disneyland.

Het viel me laatst op dat een deel van het toerisme zich naar mijn wijk, de Staatsliedenbuurt, verplaatst. Ik merk het aan eenvoudige dingen: meer Engels en Frans sprekende mensen in de supermarkt en op het horecaplein, meer koffers in de wijk, en een snackbar die ook een kaart in het Engels en in het Frans heeft. Opvallend. En… ook wel leuk. Prettig ook voor de centrumbewoners dat toeristen niet alleen het centrum bevolken. En in de laatste plaats prettig voor de toeristen zelf: ze ontdekken weer eens wat anders.

Ongetwijfeld gebeurt dit ook aan de andere kant van de stad, oost. In welke mate deze ‘verschuiving’ (het is maar een zeer klein deel van het totaaltoerisme) het centrum van de stad voldoende ontlast. In welke mate het centrum en ook mijn wijk in dat opzicht leefbaar blijft, zullen we zien.

 

17 – 21 augustus Europees Kampioenschap SHOGI 2016

shogi_japenese_chess_allset

 

Shogi is een denksport waarbij de spelers proberen de koning van de ander te vangen door hem mat te zetten. Daarmee is het een Japanse variant op het bekendere schaakspel. Belangrijk verschil is dat shogi een dynamische sport is: geslagen stukken blijven in het spel en kunnen de spelers op elk moment inzetten.

Van 17 tot en met 21 augustus organiseert de Nederlandse Shogibond het Europees Kampioenschap 2016 in het Europees Go and Cultural Centre in Amstelveen, Schokland 14. Dit toernooi staat open voor de 32 sterkste Europese spelers. Hieronder bevinden zich ook Nederlandse spelers, zoals de huidige Nederlandse kampioen shogi Twan Burg, die tevens schaakgrootmeester is.

Andere spelers kunnen meedoen aan het Open Kampioenschap of het Europees Jeugdkampioenschap die tegelijkertijd plaatsvinden. De meer dan 100 deelnemers komen uit alle windstreken: Japan, USA, Latijns-Amerika en uiteraard Europa.

De Japanse Shogibond Nihon Shogi Renmei vaardigt twee vertegenwoordigers uit. Zij geven besprekingen van partijen en spelen instructiepartijen met belangstellenden.

Publiek is van harte welkom. Ervaren leraren geven workshops voor beginners en belangstellenden.

Meer informatie vindt u op de toernooisite.


 

Dronken Topsporters & Yuri van Gelder

De kwestie Yuri van Gelder. Een van de aardige dingen van langdurig bloggen is dat je al vaak al eerder over hebt geschreven over onderwerpen uit het nieuws. Zo ook over over dronken topsporters. Na dit stuk waren er nog meer incidenten, onder andere een dronken schakende Tkatchiev en Andy Schleck en Stuart O’ Grady die tijdens een Vuelta aan de boemel gingen – hun ploegleider zette ze vervolgens uit koers.

 

Biografie over A. Moonen

Opmaak 1

Begin december verschijnt van auteur/antiquaar Wim Sanders bij uitgeverij De Weideblik een korte biografie over het fenomeen en schrijver A. Moonen.

Ook ik kom er zeer kort in voor, naar verluidt, waarschijnlijk vanwege dit verhaal.

Sanders, die in bepaalde periodes geregeld ‘s nachts uit bed werd gebeld door Moonen, is vooralsnog heel bescheiden over zijn aanstaande meesterwerk:

“Biografie, biografie, wat heet. Een biografische schets, zo noem ik het”.

 

 

 

 

 

 

A working man WORKS TILL

Een mooi dramatisch lied. Over de tijd (50s/60s) dat er nog veel arbeiders waren, die werkten aan een concreet iets (een schip in dit geval), en daar trots op waren.

Maar het is niet altijd fraai dat leven:

A working man live like a slave
He’d drink every night and he’d dream of a future,
Of money he never would save
And Billy would cry when he thought of the future

In harde zinnen geeft Sting de werkelijkheid weer en ik krijg er rillingen van. Na een ongeluk komt de arbeider thuis:

A brass watch, a cheque, maybe three weeks to live…

Tijden van weleer. Ze waren zeker niet beter. En nu worden dit soort schepen in Azie gebouwd….

A working man works till the industry dies

Die zin ramt er bij me in.

Michael Rasmussen; monnik

1001004011023207.jpg

Even had ik het genoegen zeer dicht bij wielrenner Michael Rasmussen te zijn. Het was bij de medische keuring van de Tour de France van 2004. De man was eng mager. Hij was alleen gehuld in  onderbroek en een paar standaardzaken werden gemeten: vetpercentage, gewicht etc. Vol bewondering en afgrijzen keek ik toe. Een Nederlandse fotograaf fluisterde me toe: ‘Ethiopie!’ Ik moest hem gelijk geven: ik zag een uitgemergeld lichaam. Maar wel een krachtig lichaam. Later dacht ik: “Deze man is een leeftijdsgenoot van me, en ook ik ben serieus met mijn vak bezig, mis bijvoorbeeld sociale contacten door mijn werk, maar dit is veel extremer: deze man is monomaan en echt altijd met zijn vak bezig.”

Zoiets zijn we niet gewend in Nederland: iemand die zo voor zijn sport leefde als Rasmussen. Drie jaar later stond de Deen op het punt de Tour te winnen, maar zijn Nederlandse ploeg (RABO) besloot hem uit koers te halen – wegens leugens over gemiste whereabouts. De affaire Mexico. Leugens waar ze zelf ook vanaf wisten of moesten weten, maar over hadden gezwegen. Rasmussen spande nog een proces aan tegen de bank. Later klapte hij fors uit de school over het topwielrennen.

Een weekje geleden zond de NPO een documentaire uit over deze Tour van 2007.  (Note for readers from outside the Netherlands: maybe link is not working. Maybe it is). Weer zien we de extreem fanatieke Rasmussen. Hij beklimt nogmaals de Aubisque, zijn laatste berg in de Tour – en hij won er in 2007. Hij herinnert zich elke bocht nog. Over zijn demarrage in de laatste kilometer van deze 16e etappe, zegt hij: “At this point I realised I was the best in the world”.

Mooi. Minder fraai is dat de rol van de directie van de Raboploeg niet echt wordt belicht. Ploegleider Erik Dekker houdt vol van niets te weten over whereabouts te weten – en de ploeg wist ook niets. Maar renner Michael Boogerd in zegt in de documentaire: “Kom op, we wisten allemaal wat er gebeurt in het peloton. En ook bij ons in de ploeg. We waren het niet eens met die beslissing hem uit koers te nemen.” Thomas Dekker zegt in deze documentaire: “In de laatste week wisten we allemaal dat verhaal van Rasmussen en de whereabouts niet klopte. Maar we deden in het peloton allemaal dingen die niet klopten.” Max van Heeswijk meldde voor de rechter dat “iedereen in de ploeg het verhaal van Rasmussen kende”. Maar de ploegleiding kwam weg met hun ontkenning, ook voor de rechter. En nu weer in de documentaire. Totaal ongeloofwaardig: wielrenners, ploegmaats die weten van Rasmussens rare Mexico-verhaal, maar ploegleiders die het niet zouden weten. Spontaan geheugenverlies, vroeg intredende dementie, vette leugens?

Fascinerend is ook te zien dat een halve Raboploeg op kop reed in bergetappes. Waar doet me dat aan denken? Inderdaad US Postal, Team Sky. Gelukkig is die laatste ploeg schoon, want het is nu 2016 en dopinggebruik is uit de mode. Dat geloven we nu met zijn allen en dus is het zo.

Wat blijft is de herinnering aan een fascinerend man. Michael Rasmussen is nu consultant en verkoopt wijnen.