Bijnamen darters

Darters hebben bijnamen. The Power voor Phil Taylor, Barney voor Van Barneveld enz enz.

In plaats van die stomme bijnaam “Mighty Mike” voor Van Gerwen, opteer ik voor The missing link. Ga naar Google afbeeldingen, type in “Michael van Gerwen” , zoek de plaatjes met wijdopen mond en u ziet wat ik bedoel.

Oudjaar – Lucky luke – Tom Cruise

Ik vier het oudjaarsfeest alleen dit jaar. En moest zojuist denken aan een flauwe conference van Toon Hermans, waarin hij de country-sfeer wat belachelijk maakte.

‘De cowboy in de molen,

Die viert alleen oudjaar’

Hermans legde vervolgens zeer omstandig uit dat je dit op verschillende manieren kon lezen. Het lag er maar aan waar je het accent legde. Hij viert ALLEEN oudjaar, dus hij viert het op z’n eentje. Of hij viert alleen OUDJAAR, omdat hij bijvoorbeeld Kerstmis en het Loofhuttenfeest niet vierde.

Wel, ik vier oudjaar alleen. Dat lijkt me de juiste omschrijving. Een DVD staat aan: de wereldfilm Magnolia. De eerste  populaire film denk ik waarin het verschijnsel Pick up Artist een enorme rol speelde. Hier een deleted scene:

 

Ik moet eerlijk zeggen: zo horkerig, zo leugenachtig en vrouwenvernederend kan ik me niet gedragen. Man man, dit is echt erg (en wat is de doorgaans zo vervelende Tom Cruise hier goed!)

Maar ik ben moreel niet hoogstaand. Ik moet erg om deze scene lachen. Als ik deze houding kon acteren, zou ik deze proberen.

Ik wens u een fijne jaarwisseling en ik kijk verder – als Lucky Luke.

 

Kerstfilm Renzo

Gisteravond zag ik : Enjoy poverty – een documentaire die je op internet via de geëigende kanalen (youtube, uitzendinggemist, 2 doc, tubeplus etc) NIET vindt.

Enjoy Poverty is een ophefmakende documentaire uit 2008 van kunstenaar Renzo Martens. Hij stelt zich de vraag: wie profiteren het meest van de armoede van bepaalde Afrikaanse landen? En komt tot de conclusie dat de hulpgevers dat zijn. Geen originele conclusie.

Origineel is wel zijn zienswijze. Hij probeert Kongolese fotografen op de internationale markt hun foto’s te laten verkopen: met foto’s van verkrachte vrouwen en ondervoede kinderen kunnen ze meer verdienen dan met familieportretten. Dat gaat mis, de man van Artsen zonder Grenzen vindt het onethisch of zo – maar laat wel westerse fotografen invliegen om die foto’s te maken. Dat is dan niet onethisch.

Martens is in de documentaire afwisselend warm en onuitstaanbaar. De film is rauw en zit vol pijnlijke scenes: een zingende Renzo (nooit goed), Martens die een zwarte man en zijn gezin te eten geeft. De man bedankt hem en zegt: ” Nu weet ik dat God bestaat”.

In een interview na de film zei de filmmaker eens cynisch dat armoede in Afrika heel goed voor het westen is.  Dat Angelina Jolie naar vluchtelingenkampen gaat en dan terugkomt en zegt dat ze zich zo verrijkt voelt en een beter mens door de ellende van de mensen daar te zien.

Hij brengt mij op een idee. Een nieuwe inkomstenbron voor Afrika zou kunnen zijn: reisjes langs vluchtelingenkampen organiseren. In de praktijk gaan natuurlijk westerse organisaties dat doen, maar het zou iets zijn om Afrikanen daarvan te laten profiteren. Van die reizen. Westerlingen kunnen zo een dure therapie uitsparen, en het geld zou dan rechtstreeks bij de Afrikanen belanden.

IJdele hoop.

Martens zet wel door, nu met een kunstproject. Toch zal hij uiteindelijk het meest profiteren, vrees ik, meer dan de Afrikanen kunstenaars die hij ermee helpt. Uiteindelijk wordt het geld vooral hier verdiend.

 

Overbevolking

Het zal niet iedereen zijn opgevallen, maar de afgelopen twee weken zond de Nederlandse  tv een volstrekt unieke boodschap uit. Zowaar op prime time en zowaar elke avond. In het programma “Het ei van Midas” – terug te zien op uitzendinggemist, ging bioloog Midas Dekkers elke aflevering wel een paar minuten tekeer over overbevolking. Dat de mensheid zichzelf en de planeet vernietigt.

Heel goed.

Toch zal zijn boodschap te weinig aankomen. Dekkers wordt gezien als clown. Ook ik zit steeds te lachen bij zijn programma. Die zinnen: heerlijk.

” Een aap is een mislukte mens”

” Een robot is een keukenmachine die het te hoog in zijn bol heeft”

En dat gaat de hele tijd door.

Dekkers wordt gezien als clown, vrees ik. Terwijl zijn verhaal wel degelijk serieus is….

Rugdecolleté

X. een tijdje terug gezien op een feestje. Haar gecomplimenteerd met haar spectaculaire Rugdecolleté net boven haar billen. X heeft kleine borsten en realiseert zich dat terdege. Na mijn compliment, over het spektakel van haar rug: “Ja, je moet toch wat he?” Verlegen…

Maar wat was ze opwindend!

X. is jong, midden twintig – maar zag er vandaag volwassener uit dan ooit. Ze is alleenstaand. De man die met haar trouwt, zal gelukkig zijn – zo fantaseer ik.

Inderdaad een mannenfantasie. Soms denk ik dat mannen romantischer zijn dan vrouwen. Want natuurlijk is F. geen ideale vrouw – geen enkele vrouw is dat. Waarom denk ik dan dat dat kan?

Aanslag – film?

Als ik de foto’s zie van de moord op de Russische ambassadeur gisteren, is het net of je naar stills uit een speelfilm kijkt. Maar dan met een zeer goede acteur. Helaas is het echt. Ook de fotograaf leek het eerst nep.

Ik vrees dat velen -ook ik –  dat zo ervaren als ze de dood zo van nabij zien.

Pijnrijm II

Reclamemaker Eugene Roorda reageerde op mijn vorige blog over het kreupelrijm van Albert Heijn weten. En zijn reactie mocht ik afdrukken:

“Dit is juist steengoed en weet je waarom? Omdat de psyche van de consument (98%) zich voortdurend bevindt op het niveau van een tienjarige, comateuze kleuter. AH bedient zich van “week en vrouwelijk proza” a la Van Gaal. Dat zijn signalen van vrouwelijke tijden die we nu beleven. Feminisering van de samenleving heet dat toch?

Wat je onderhand moet snappen Renzo (niet cynisch bedoeld) is dat de meeste mensen (98%) de werkelijkheid op kinderlijk niveau waarnemen. Ze bekijken de wereld door het brilletje van een kleuter. Daar kun je alles van vinden en ik vind dat ook met jou – maar je moet dat aanvaarden. Geen illusies hebben.

Wat dat aangaat is het reclamevak een louterende ervaring geweest. Ik heb op jonge leeftijd “huismevrouwen” achter de spiegel zien kijven over wie het boordje van het mannenoverhemd het beste schoon kreeg. Ze kregen 25 gulden voor het gesprek. De strijd tussen deze vrouwen: de Israelisch-Palestijnse kwestie was er niks bij! Ik was 26 en meteen bij de les. Ik weet dat dit allemaal lastige kwesties zijn voor een schrandere knaap als jij, maar de mens is een redeloos dier vol slijm en gal, zou Aristoteles zeggen.

Reken erop dat AH zijn pappenheimers kent; ze doen non stop onderzoek naar wat consumenten vinden, beweegt, wel of niet motiveert et cetera. Geloof mij nou: de grote merken zijn de beste graadmeters. Volg wat AH en Apple en Bol en Media Markt doen, of Google en Amazon. Die lopen voorop in het doorzien en doorvoelen van allemans gemoed.  Je erover verbazen wat jij doet, ontkent de realiteit. Lees Benjamin Barbers boek: De Infantiele Consument. Herformatteer je denken voor de dingen die gaan komen. Je bent jong genoeg om dat te kunnen.”

Roorda heeft gelijk met zijn oordeel over mij. Ik, die me zo vaak afzet tegen de elite, de boven ons gestelden, gaarne een Van Goghje, Baudetje of Wildersje doe, ik ben superelitair. Ondanks mijn voorkeur voor Ab Normaal, films van Dick Maas, Charles Bronson en Clint Eastwood ben ik zeer zeer elitair.