Smartphoneverslaving

Verslaving aan smartphones is hot. Allerlei journalisten hebben nu ontdekt dat een smartphone ook nadelen heeft, en, jawel, verslavend werkt. Goh, je hoefde de afgelopen jaar alleen maar smartphoneloos om je heen te kijken om die verslaving te zien… of te bemerken dat Facebook ons zo lang mogelijk op de site probeert te houden.

Ik lees zelfs dat bewust swipen geen probleem is. En dat social media tot polarisering leiden… ach – het kan, maar wat is er mis met polarisering?

Bij het verscheiden van Chriet Titulaer viel mij, zoals velen, dit filmpje op:

Ik moet er niet om lachen, zoals velen doen.

’t filmpje is eerder droevig. De telefoon gaat; Titulaer pakt hem eerst, remt dan pas af en gaat stilstaan.

Een duidelijke voorbode van de toekomst dus.

De schrijver en de erotiek

CLAIRE OBSCURE: verhalen van lust en verlangen is de nieuwe verhalenbundel van schrijver Peter Andriesse (Arnhem, 1941).

VoorplatClaireObscure-75-183x300.jpg

Ik stelde de auteur enkele vragen:

Is het nog wat, die seks, als man van 75 jaar, Peter?

Het is niets meer, die seks, als man van 75! Ik zou naar Thailand moeten gaan om jonge vrouwen te kunnen beminnen of langs de Wallen moeten struinen, maar ik ben geen hoerenloper. Echter, daarvoor ontbreekt me het geld. In Thailand is het mogelijk jezelf wijs te maken dat het meisje echt belangstelling in je heeft en kunnen relaties van langer duur zijn. Zie het eerste verhaal Zonder woorden. Maar mijn ervaring is dat alle seksuele relaties uitlopen op desillusie of mislukking. Zie het motto voorin het boek: ‘Happiness is fiction, pleasure is elusive.’ (Stephen Coole)

 

Je stukken lijken deels fantasie, logisch – het zijn verhalen. Gaan jouw fantasieën nog verder?

Enkele verhalen zijn geheel uit mijn fantasie ontsproten, de meeste zijn echter opgetekende autobiografische ervaringen. Echt gebeurd! Natuurlijk gaan mijn fantasieën wel eens verder, voorbij wat ethisch aanvaardbaar is, daarover zwijg ik. Behalve in het verhaal ”Tuak drinken”, waarin de hoofdpersoon  fantaseert over seks met minderjarige meisjes, waarover ik al eerder schreef (‘Spaanse Vlieg’ in Verboden te jodelen!, waarin een man in een  gevangeniscel de verkrachting en moord op een meisje van 6 jaar overpeinst en betreurt en in Gezelligheid troef heeft de hoofdpersoon een korte seksrelatie met een meisje van 17). Ik heb geen seksuele verlangens naar rijpere vrouwen, hetgeen realistischer zou zijn op mijn leeftijd.

Een vriend van je, Boudewijn van Houten, vond de sekspassages in je boek ‘De rode kimono’ (2014) ongeloofwaardig…. hoe vind je dat? Ikzelf vind in ‘Claire obscure’ de passage over tegelijk klaarkomen met een prostituee in Thailand ongeloofwaardig. Wel vind ik het verhaal erg openhartig. De brieven van jouw alias Aat Pot in ‘Vieze oude mannen’ zijn nóg openhartiger.

Van Houten heeft mogelijk gelijk, maar wat weet hij van mijn ervaringen (de sekspassages in ”De rode kimono”) tijdens de terugreis van een 13-jarige van Sumatra naar Holland? Ongeloofwaardig? Die tijdelijke Indo-pleegmoeder ging ver in haar zorg voor die jongen. Wat ik onder andere wilde aantonen is dat ”seksueel misbruik” -ik noem het liever ”gebruik maken van een bepaalde situatie”- ook door vrouwen gebeurt. Alleen komen zulke gevallen bijna nooit aan het licht, want de ”slachtoffers” zullen zich in onze heteroseksuele samenleving minder schamen, eerder voelen ze zich trots. Welke jongen droomt niet van seks met vrouwen die hij bewondert?

Het gelijktijdig klaarkomen met dat meisje in Bangkok? Misschien heb je gelijk en wordt de hoofdpersoon in de maling  genomen, besef ik achteraf. Je weet dat vrouwen moeiteloos hun partner kunnen doen geloven dat ze bevredigd zijn, zeker door de wol geverfde prostituées in Thailand. Kwestie van klantenbinding. Over openhartigheid in brieven: wat voor belang heb je om tegen je correspondentievriend te gaan snoeven? Overigens geldt dat ook voor verhalen en romans. Ik schrijf geen  TheoKars-/Jan Cremer-romans!

Wat is je bedoeling met deze bundel?

Bijna alle lust en verlangens berusten op illusies en zijn gedoemd door ”moedwil en misverstand” (W.F. Hermans) te eindigen in teleurstelling of wederzijdse verwijdering. Soms zelfs in haat. In mijn novelle Malon, een bittere romance, waaraan ik nu schrijf, wil ik dat nog eens verder uitwerken. Een jammerlijk misverstand speelt hierin een rol: de relatie had niet hoeven eindigen.

Peter Andriesse
Claire Obscure
Verhalen van lust en verlangen

Uitgeverij In de Knipscheer, 2017 . 142p. € 16,50.

Zaterdag 22 april signeert Andriesse zijn boek in Amsterdam

 

Erich Ludendorff, man van strijd

Erich Ludendorff

PERRY PIERIK:
ERICH LUDENDORFF biografie

Uitgeverij Aspekt. Soft cover, 622 pagina’s, 2017. €29.95

De Duitse generaal/politicus Erich Ludendorff (1865-1937) was niet alleen een belangrijke veldheer, hij was ook de belangrijkste intrigant tegen de Republiek van Weimar na de Eerste Wereldoorlog. Hij werkte direct samen met de moordenaars van Karl Liebknecht en Rosa Luxemburg, was voorman in twee staatsgreeppogingen en pacteerde bijna opnieuw, ditmaal tegen Hitler, in 1935.

Dr. Perry Pierik (geb. 1965) verdiepte zich lange tijd in het leven van deze omstreden man, wiens invloed nog nauwelijks begrepen wordt.

Ik stelde Pierik wat vragen over zijn nieuwe boek.
Perry, waar haal je de tijd vandaan, naast boeken uitgeven en je privéleven? Haal je nachten door, drink je niet?

Dit boek was een lange bevalling. Ik heb er over een periode van 17 jaar aan gewerkt. Ludendorff heeft zich werkelijk met alles bemoeid in zijn tijd, en ik moest me dus in veel kwesties verdiepen. Het had sneller gekund als ik wat langer aan een stuk had kunnen doorwerken, maar die tijd ontbrak mij door de uitgeverij, met meer dan 200 uitgaven per jaar. Maar Ludendorff vormde voor mij wel de sleutel tot veel vragen die ik had openstaan, en dat dreef mij voort. Wat betreft de tijd: je bent niet verplicht om ’s avonds tv te kijken… ik gebruik de televisie als radio – staat aan, maar ik zit er met mijn rug naar toe. Dan archiveer en orden ik, dat is de basis voor mijn boeken.

We kunnen de 622 pagina’s van je boek doornemen, maar de lezer wil graag kort weten: Wie was Erich Ludendorff?

Tussen 1915 en 1925 was Ludendorff zonder twijfel een van de machtigste mannen van Duitsland. Dit was een cruciale tijd, waardoor hij de motor achter twee grote rampen kon worden: het communisme in Rusland en de opkomst van Hitler. We zijn geneigd Ludendorff te minimaliseren, door zijn sektarische gedrag onder invloed van zijn tweede vrouw, dr. Mathilde von Kemnitz, die je als een soort Duitse madame Blavatsky zou kunnen interpreteren. Zoals iedere ‘goede’ sekte halveerde zijn aanhang in die tijd ieder half jaar door nieuwe schisma’s.  Terugkijkend vinden we zijn ideeën doldwaas en zijn we geneigd hem daardoor te bagatelliseren. Voor de periode na 1925 is dat meer begrijpelijk, maar ook toen had hij nog zekere macht. Zo werd hij in 1935 nog door de generaals gepolst voor een staatsgreep tegen Hitler en beloofde ‘das Militär de ridicule ideeën van hem en zijn vrouw tot verplichte leerstof te maken op de militaire academies, en werd zijn eigen nieuwe godsdienst- interpretatie (‘Deutscher Gottglaube’) officieel erkend. Voor 1925 zou je Ludendorff als de grote motor achter de dolkstootlegende kunnen zien, en verspreider van de Protocollen van de Wijzen van Sion- over een vermeend joods wereldcomplot. Dit was regelrechte humus voor de holocaust. Een van de belangrijkste auteurs op dat gebied, Gottfried zur Beek, was notabene een stafofficier van Ludendorff en reikte hem deze geestelijke munitie al in 1919 aan. De Protocollen zijn  tot de dag van vandaag actueel, vooral in de Arabische wereld. Niet voor niets stel ik dat de meest fatale vriendschap van de 20ste eeuw in Ludendorffs huis plaatshad: die tussen de Reichsführer-SS Heinrich Himmler en Rudolf Höss, de latere commandant van Auschwitz. Dit waren geen rafelrandzaken maar juist de kern van een grote diepe en duistere macht.unnamed

De biograaf poseert bij het graf van enkele Kafka’s.

Is dit DE definitieve biografie over Ludendorff?

In elk geval is het de meest definitieve tot nu toe, maar ik zie dit niet snel ‘gepasseerd’ worden.  De meeste boeken over Ludendorff eindigen met het einde van de Eerste Wereldoorlog. Dit verwonderde mij altijd, omdat zijn invloed na de oorlog erg groot was, en zijn rol bij de opkomst van de militante rechterzijde (die heel wat groter was dan de nazi’s alleen) en bij Hitler en de NSDAP erg belangrijk was. Ik heb een aparte kast in mijn bibliotheek met alleen maar Ludendorff-Verlag uitgaven en ik bezit de exemplaren van zijn tijdschrift Am heilige Quell en zijn krant Ludendorffs Volkswarte. Dat zijn unieke bronnen. Daar is tot nu toe te weinig aandacht voor geweest.

Wat zie je als zwak punt aan deze biografie?

Ik heb geprobeerd in balans te blijven. Ik was natuurlijk bovenmatig geïnteresseerd in zijn uitgeversleven. Dat hoofdstuk was aanvankelijk veel groter. Met pijn in het hart heb ik enorme delen geschrapt. Dan voel je als historicus de neiging ‘compleet’ te willen zijn, maar dat is dodelijk voor de leesbaarheid. Je moet het met voorbeelden doen, dan mogen er meerdere zijn, maar je moet de lezer behoeden voor het vastlopen in een moeras van namen en titels. Maar verschillende hoofdstukken in het boek zouden moeiteloos tot monografie kunnen uitgroeien. Alleen al Ludendorffs rol bij de geblindeerde trein met Lenin naar Rusland bijvoorbeeld. Daarnaast zou er ook nog veel meer polemiek mogelijk zijn, het is onvoorstelbaar hoe naïef historici als Nebelin en Pytra over Ludendorff en Lenin schrijven, of helemaal niet schrijven. Dat heeft mij echt verbijsterd. Soms moet je ook stil staan bij sommige zogenaamd ‘onbenullige mededelingen’ in de memoires van Ludendorff, zoals zijn bezoek aan Paul von Hindenburg vlak voor de Kapp-putsch. Het lijkt mij voor de hand liggend dat Ludendorff Von Hindenburg voorzichtig  heeft ‘gepolst’ voor de komende staatsgreep. Dat zijn logische conclusies, waar blijkbaar niemand op kwam.

Is dit de specialiteit van Perry Pierik: aparte, onderbelichte figuren? Voel je je een soort Wim Zaal?

Van Wim Zaal, die ik ook uitgeef, ben ik een groot bewonderaar. Scherpe geest, geweldige pen, minimalistisch in zijn schrijven maar raak. Ik ben barokker. Zaal zocht en zoekt altijd de rafelrand op, zoals hij dat zelf stelt. Tot die categorie behoorde Ludendorff niet. Ludendorff was de macht.

Inderdaad een groot verschil met de randfiguren waar Zaal zo interessant over schrijft… Iets anders. Heb je een zekere bewondering voor Van Ludendorff? Ik doel dan niet op bepaalde ideeën over joden bijvoorbeeld, maar op vakmanschap. Vat deze vraag nuchter op, zoals Sebastian Haffner in “Kanttekeningen bij Hitler” ook over Hitlers successen kon schrijven…

U vraagt of er zaken zijn die te bewonderen zijn? Ludendorffs leven was een leven van strijd, en daar zullen sommigen natuurlijk een zekere deugd in zien. Er is geen grens op deze wereld die niet door wapengeweld getrokken is, dat lijken we nu wel eens te zijn vergeten. Maar de Eerste Wereldoorlog was toch vooral de oercatastrofe waardoor Europa de wereld in een zwart gat wierp. Achteraf gezien denk ik dat de zogenaamde ’korte twintigste eeuw vanaf 1914’ misschien toch nog niet zo kort was en dat we ook huidige ontwikkelingen kunnen terugvoeren tot wat in augustus 1914 zo opgewonden begon. Het krachteloze Europa van nu is een product van de uitputtingsoorlogen van de  20ste eeuw. De ijver waarmee Ludendorff gewerkt  heeft aan dit ondergangsscenario is ‘bewonderenswaardig’. Ik geloof dat deze man nimmer meer dan vier uur sliep. De wilskracht was enorm, hetgeen ook voor Hitler gold.

Als de beide wereldoorlogen op wilskracht te winnen waren geweest, had Duitsland ze gewonnen.

PETER ANDRIESSE signeert in Café Bern – Amsterdam – 22 april

claireobscurepeterandriesse     Volgende week verschijnt het nieuwe boek van Peter Andriesse: Claire Obscure: verhalen van lust en verlangen. Een aantal van de verhalen verscheen eerder in Penthouse en Playboy en een aantal is nieuw. Ik ben erg benieuwd of er veel Thaise avonturen in staan – waar Andriesse al eerder over schreef.

Zaterdag 22 april signeert Andriesse Claire Obscure in zijn stamcafé Bern, aan de Nieuwmarkt in Amsterdam. 16.00 – 17.30 uur.

 Claire Obscure. Uitgeverij in de Knipscheer. 142 blz., € 16,50

Diverse meningen

verbeeldje

 

“Mag iemand in onze vrije, democratische maatschappij ooit een onorthodox standpunt erop na houden?”, vroeg Socrates tijdens het vooronderzoek aan rechter Anytus.

“Natuurlijk wel”, luidde het antwoord. “Er bestaat hier volledige vrijheid van meningsuiting. De mensen mogen best een onorthodox standpunt erop nahouden, mits het maar een orthodox onorthodox standpunt is.”

Uit: Joseph Heller, Verbeeld je, p. 264

Rookvrij terras Amsterdam

Sinds 1 maart j.l. mag op het terras van caferestaurant Amsterdam

niet gerookt worden. Op de site en in het restaurant staat

Helaas/gelukkig:
Vanaf heden is ook ons terras rookvrij

Een opvallend besluit van eigenaar Milène Hoving.

Ik vroeg haar naar het waarom.
e-sigaret-uitvoeringen
Loop je hiermee vooruit op een bepaalde wet?
Hoving: “Ik loop er al een paar jaar mee rond met dat rookvrije terras. Ik ben zelf een niet-roker in een rokende wereld, werk al 48 jaar in de horeca. Ik heb dus nogal wat binnen gekregen en ik heb er eigenlijk nooit last van gehad.
Maar op een goed moment begon ik me te realiseren dat het erg onredelijk is dat mensen rook in andermans gezicht, longen en kleding blazen. Vandaar dat wij in Cradam ook eerder dan dat het wettelijk verplicht werd de rokers naar het café-deel inclusief de rode bank hebben verwezen, waar het natuurlijk reuze gezellig werd.”

“Een paar jaar geleden liep ik van het restaurant binnen naar het terras buiten en buiten was het viezer dan binnen! Hier klopt iets niet, zo vond ik, zeker omdat je niet in de uitlaatgassen zit. En ook buiten hebben niet-rokers, en vooral natuurlijk medewerkers, last van andermans rook. We hebben nu dus de beslissing genomen en we zien wel waar het schip strandt.”

Wat doe je als een klant weigert zijn rookwaar uit te maken? Is het al gebeurd dat klanten vervelend reageren?

“Inmiddels hebben we een paar boze rokers gehoord, en vooral veel blije gasten. En wat we doen als het hoog oploopt? Weet ik nog niet, we zien wel. En nee, er zit bij mijn weten nog geen wet aan te komen. Toevallig werd vorige week Andrea Meier geïnterviewd. Iemand had voorgesteld dat zij maar minister van Volksgezondheid moest worden en presentatrice Ghislaine Plag vroeg haar wat haar eerste tien acties zouden worden. Meiers nummer één was: roken afschaffen op terrassen en andere openbare buitengelegenheden. Dat vond ik leuk om te horen, en die wet komt er, zo denk ik, maar de vraag is wanneer.”

Je andere restaurants, gaan die ook voor de bijl en is dit bedoeld als pilot?

“Nee, dit is geen pilot, zo gestructureerd gaan wij niet te werk. Het zal as usual wel weer organisch gaan, op een gegeven moment krijgt werkelijk iedereen natuurlijk genoeg van die rook, en dan zien de bedrijfsleiders van de andere restaurants ook meer voor- dan nadelen.

Zoiets!”

De boze burger/de gewone man, vrouw

media

Zojuist, bij een discussie op radio 1, werd de (boze) burger weer eens ten tonele gevoerd. Hij is boos, er is een kloof tussen hem en de media enz. enz. Wat me opvalt: journalisten praten over de burger alsof het een exotische diersoort betreft. En vaak gaan ze dan uitleggen wat-ie bedoelt. Zelfs de journalist die aan de kant van de boze burger  staat of lijkt te staan, lijkt op welhaast paranormale wijze te weten wat die burger bedoelt.
Zo wordt het nooit wat.

Zo kun je eindeloos praten en nooit oplossen.

Misschien HOEF je die kloof ook niet op te lossen. Maar huichel dan niet dat je dat wilt en hou je smoel als media!