Opdringerige, dwingende godsdienst

Op de gang of onder de trap: stiekem bidden op school heet het NRC-artikel van 31 maart jl. van Joost Ingen-Hausz en Andreas Kouwenhoven. Hierboven staat een fragmentje, het hele stuk staat op https://www.nrc.nl/nieuws/2023/03/31/scholen-worstelen-met-gebedsruimtes-voor-leerlingen-bij-ons-wordt-niet-aan-religie-gedaan-a4160998 . De boodschap is een oude vertrouwde (niet letterlijk, wel geïmpliceerd): moslims worden achtergesteld. Ditmaal omdat ze in Nederland niet op elke school een gebedsruimte krijgen.

Om dit te beargumenteren worden auto’s met bomen vergeleken. Eline Bakker van VOS/ABB zegt:

‘Veel scholen organiseren lessen en dagen die in het teken staan van seksuele diversiteit en acceptatie. Dat kan leiden tot een reactie onder religieuze leerlingen: waarom is er dan geen ruimte voor onze religieuze identiteit? Mogen wij óók onszelf zijn?’

Ik heb groot nieuws voor haar en voor moslims (want over hen gaat het, niet over ‘religieuze leerlingen’): er is ruimte voor seksuele diversiteit in lessen en er is aandacht voor geestelijke diversiteit. Maar net zo min als het de bedoeling is dat leerlingen openlijk seks gaan bedrijven in de schoolgangen, is het de bedoeling dat ze openlijk in groepen in gangen of in ruimtes gaan bidden. Dit land is nu eenmaal Nederland. Dit land heet niet: Islamitische Staat der Nederlanden.

Nederland is nu al het meest fantastische land voor moslims om te wonen. Je mag hier moskeeën en islamitische scholen oprichten, ramadan vieren (en de mensen passen zich aan jou aan), eerbied eisen. Je krijgt ramadanpauze in het profvoetbal. De gemiddelde Wilders-aanhanger zegt: ‘Ik wil niet discrimineren en ik ken zoveel goeie moslims’.

In Nederland kruipen de inwoners voor je. Als ik moslim was, zou ik naar Nederland emigreren, want je religieuze dwingelandij en je raarste ideeën worden hier serieus genomen, dit alles uit angst om te discrimineren.

U denkt misschien: wat loopt die Verwer nou te zeuren. Zo’n gebedsruimte is toch iets onschuldigs? Ieder zijn geloof? Respect voor moslims!

Nee. Zo’n ruimte leidt tot excessen. Mijn oud-docent August-Hans den Boef stelde bijna twintig jaar geleden al:

Den Boef ageert al jaren tegen de gebedsruimten, die hij principieel in strijd acht met het seculiere karakter van zijn hogeschool. Hij was ‘zeer geschokt’ toen vorige week bleek dat Mohammed B., de moordenaar van Theo van Gogh, in 2002-2003 kort aan de HvA studeerde. Eerder dit jaar bleek uit een artikel in Trouw dat de ruimten zouden zijn overgenomen door fundamentalisten. Zij zouden het onderwijsklimaat nadelig beïnvloeden. ‘Ze zorgen voor een sombere, drukkende sfeer. Vooral moslimstudenten worden onder druk gezet, bijvoorbeeld om een hoofddoek te dragen’, beweert hij.

Want hoe gaat dat? Die gebedsruimtes worden in de markt gezet als ‘voor iedereen’. De christen, de hipster, de boeddhist, jood en moslim, iedereen mag er zijn, en iedereen is welkom. Ontroerend.

De praktijk: moslims met dwingend geloof en gedrag nemen de boel over. Geen gebedsruimte, maar gebiedsruimte. Een christen meldt zich niet (meer) in zo’n ruimte. Je krijgt er vaak een man-vrouw-scheiding, zoals op de Hogeschool Rotterdam, een ruimte die in 2018 werd gesloten. Of aan de VU; zelfs de vroeger islamkritische, nu politiek correcte Peter Breedveld moest erkennen op https://www.advalvas.vu.nl/nieuws/seksescheiding-aan-vu-moeilijk-als-het-vrijwillig

‘Elke universiteit heeft nu een gebedsruimte, omdat ze anders islamitische studenten misloopt. Die aan VU heeft een aparte ingang voor mannen en vrouwen.’

Ook afschuwelijk: afvallige moslims of relaxte/bescheiden moslims die worden aangesproken in de wandelgangen door fanatici: ‘Waarom kom jij niet naar de gebedsruimte? Waarom bid jij niet vijf maal per dag?’

Niks bekering, het is je reinste religieuze dwang door Zeloten. Dwang die nog altijd heel wat pseudo-progressieven denken goed te praten met ‘Staphorst’ , ‘mijn christelijke oma droeg ook een hoofddoek’ en ‘vroeger verbrandden wij heksen’. En ze zijn machtig trots op hun ‘argumenten’. Ach, als je een moreel geluksgevoel van krijgt van het verdedigen van religieuze dwang… dan moet je het vooral doen.

De scholen uit het NRC-stuk faciliteerden het gebed. Soms niet. Dan zat er, godbetert, een gang vol met biddenden.

Ik brak en huilde toen ik dat las. Ocharme, de NRC-journalisten schreven het zo tragisch op. Dan liet de school het bidden toe tot het afgelopen was en ging ‘het gesprek aan’. Oftewel: toestaan. Polderen.

Er zouden ook leerlingen ‘lastiggevallen zijn tijdens het gebed’. Oftewel: gevraagd op te houden met bidden op illegale plaatsen. Toen ik dát las, brak ik weer. Moslims hebben het zo zwaar in dit westerse, onderdrukkende land.

De pleiters voor gebedsruimtes ‘vergeten’ (ik weet dat ze het expres doen) iets ontzettend simpels. Nederland is geen islamitisch land. Dus is het vanzelfsprekend, volgens onze wetten en onze normen, dat hier niet alles mag waar jouw religie maar zin in heeft. Het betekent dat je je gebed uitstelt, thuis bidt, in het gebedshuis, op de plee of anders in stilte in de les. Vindt allah helemaal niet erg.

Assymetrische integratie

Voor dit eisende gedrag bestaat een term. Asymmetrische integratie: de ontvangende meerderheid moet zich aanpassen aan dwingende regels van de minderheid. De omgekeerde wereld.

Je zit dit ook in het dwang-/minachtende gedrag van orthodoxe joden, met name in Israël. Zij zijn met steeds meer en eisen bijvoorbeeld een volledig verbod op de invoer van niet-koosjer vlees. Of ze willen niet in het vliegtuig naast een vrouw zitten. Ze gaan amper om met anders-gelovigen, hun kinderen mogen niet spelen met andere kinderen. Op sabbat worden in Jeruzalem straten afgezet met koorden en auto’s, die door een orthodoxe wijk rijden, lopen gevaar op steniging. Je zal maar in zo’n land wonen.

Maar ik heb het over de islam, want dáár hebben we in Nederland mee te maken. De voorbeelden wereldwijd zijn niet leuk. Zo mochten we een paar jaar terug in de Volkskrant lezen dat Indonesië ‘een islamprobleem heeft’. Een christen zat in de gevangenis omdat-ie christen is, kerken moesten bewaakt worden met kerst en er werd, onder druk van islamieten, gesproken over wetten tegen alcohol en seks buiten het huwelijk… Inmiddels is het zo ver las ik een paar weken terug in NRC:

Een kleine, dwingende minderheid kan een grote, verpestende invloed hebben op een maatschappij, vandaar dat ik de mensen echt niet snap die roepen: ‘Het zijn er niet veel. Wij zijn met meer.’

Wanneer je islamitische tradities gaat faciliteren, zoals besnijdenis, hoofddoekjes, ramadan (niet gezond voor een mens en de praktijk is dat deze dwang ook wordt uitgeroepen over lichte moslims en afvalligen, die dan maar meedoen), gebedseisen, het stellen van religieuze wetten boven onze wetten, wanneer je je alleen al met hun eisen gaat bezighouden… dan kost dat een samenleving te veel energie.

Je houdt bovendien geen leefbaar land meer over. Of dacht u dat landen waar de islam machtig is zo fijn zijn om te wonen voor mensen en in het bijzonder voor joden, afvalligen, vrouwen, homoseksuelen, vrije geesten?

Invasief. Dwingend. Die associaties krijg ik bij het woord ‘islam’. Nu al – zie het eerste fragment – definieert 15 procent van de Nederlandse jongeren tussen 15-18 jaar zich als islamitisch. Je ziet direct de druk op de samenleving. Men wil gebedsruimtes.

Gezien deze demografie zal de PVV nog vele decennia bestaan en gaan we als land nog héél zware gevechten voeren.

Nu ja, gevechten?

We gaan polderen natuurlijk. Keihard inleveren. Vanuit onze onterechte angst om te discrimineren als we alleen maar grenzen stellen.