Sites komen en gaan, en veranderen

40670780-tablet-computer-keyboard-pen-drawing.jpg

 

“Zeg, zo’n blog , hoe doe je dat nou – ik wil er ook één”, zo vroeg X. aan mij.

Ik antwoordde: ‘Gewoon beginnen, niet te veel nadenken, wel veel tijd aan besteden. Een eigen blog/site ontwikkelt zich dan.”

Drie jaar later kreeg ik exact dezelfde vraag, zes jaar later weer, zonder dat X. ook maar refereerde aan een eerdere keer. Waarschijnlijk vroeg hij het aan iedere blogger, standaard, uit een soort paniek. Ik wist de eerste keer al dat zijn site er nooit zou komen. Nu, 14 jaar later, is hij gestopt met die vraag. En heeft geen site.

Toch is het niet moeilijk om een site of blog te starten. Met wordpress kun je zo beginnen en je hoeft niet eens te programmeren.

Het is veel moeilijker een site langdurig in de lucht te houden en van nieuwe inhoud te voorzien. Veel bloggers uit de begintijd zijn gestopt. Tonie.net, gestart in 1999 is uit de lucht ; het kostte Tonie van Ringelestijn te veel tijd. Merel Roze (van Merel Roze, haar echte naam) is ook gestopt, ze heeft geen tijd meer, en heeft een gezin, dus ze wil liever niet teveel privézaken beschrijven. Tim Krabbé blogde hartstochtelijk op zijn site, met een chess diary en ‘vraag en antwoord’ – hij doet dat nu niet meer.

Ook mijn blog kent ups en downs. In 2012 was mijn site lang uit de lucht… web-log.nl zou overgezet worden naar een ander systeem. Het zou twee weken duren, het werd ruim een half jaar. Ik ben tamelijk gelukkig met mijn site. Het is een plezier om te schrijven en na te denken. Ik krijg reacties, die me aan het denken zetten, die leerzaam zijn, die aanvulling bieden.

Ik blog soms drie stukjes op een dag en soms een week lang niet. Dat kan allemaal, waarschijnlijk zijn mijn lezers het gewend. Grotere sites met veel auteurs en heel veel bezoekers (laten we zeggen standaard > 3000 bezoekers per dag), moeten partij kiezen en een profiel hebben. Ze zullen eigenlijk ook dagelijks moeten posten. Hun auteurs tevreden houden. En ze moeten hun site financieren.

Interessant is te zien hoe sites/blogs veranderen. Ik pak er twee uit:

1) Jalta is volgens haar wikipediapagina: een Nederlandstalig online magazine van rechtse signatuur. Zij hanteert de slogan “The Right Story” en is gelanceerd op 18 september 2014.

Maar de site die begon met auteurs als Baudet, Cliteur, Nanninga, Esther Voet is in een paar jaar tijd veranderd van vrij conservatief naar een soort bij1/diversiteitsfanclub. Tussendoor was het een tijdlang een obsessief anti-Baudet. Eigenaar Joshua Livestro heeft ook een (tijdelijk?) geldkraantje aangeboord bij George Soros, dat zal de lijn van zijn site bepalen.

Op jalta.nl wordt weinig meer geplaatst. Eens in de paar weken wordt de datum van geplaatste stukken geactualiseerd. Zo zijn nu de laatste stukken op ’30 oktober’ gesteld, maar die berichten stonden er bijna allemaal begin oktober al. Door de actualisering van de datum lijkt het net alsof er nog heel wat activiteit plaatsvindt op de site…

Maar wat we vooral zien de laatste maanden zijn kinderlijke recensies van Dina-Perla Portnaar die waarschijnlijk gratis via Jalta naar het Concertgebouw kan. Ze predikt het sterke vrouwen-verhaal en vertelt steeds wat ze allemaal voelt bij die optredens. Zoals:

Ik blijf met een ietwat hol gevoel stil, want dit antwoord geldt zeker niet voor iedereen. Daarbij, wat zou het toch mooi zijn – zeker in tijden van inwisselbare partners, datingmania en oppervlakkige of vluchtige ‘liefdessnapjes’ – als het antwoord de grote liefde zou zijn geweest. Een liefde die niet van kleur wisselt als een kameleon, maar volhardend blijft schitteren, als gouden parels die aan witte veren hangen en rustig met de wind de wereld over genomen worden.

….

2) Cafe Weltschmerz is net als Jalta opgericht in 2014 en doet aan langzame televisie: interviews en gesproken columns in beeld. Interviewers zijn Sid Lukkassen, Arno Wellens, Wim van Rooy, Sujet Shams, Eric C. Hendriks en vele anderen. CW werkt met vrijwilligers en vraagt om donaties. Logisch. CW biedt vaak immigratiekritische (en andere) geluiden die in gewone media node gemist wordt. Bij ‘onze principes’ op de site staat wel: “Café Weltschmerz is objectief en neutraal.”

In de praktijk is dat niet waar te maken natuurlijk. Ik heb het idee dat de oprichter Von Kreyfeldt niet zoveel van journalistiek begrijpt. Bijzonder verbaasd was ik bijvoorbeeld toen ik de Weltschmerz-nieuwsbrief van 18 november 2018 las:

TRIGGER WARNING

Zoals u wellicht heeft gezien, hebben we sinds kort een waarschuwing toegevoegd aan onze uitzendingen. We willen voorkomen dat groeperingen uit de samenleving onze programma’s en onze rol politiek zouden kunnen misbruiken. Deze tekst is als volgt:  

‘Onze gesprekken kunnen politiek of maatschappelijk incorrecte inhoud bevatten en onbedoeld angst, onzekerheid of woede oproepen. Wij beroepen ons op de bij wet geregelde journalistieke vrijheid als fundament voor een pluriforme samenleving en hygiënische democratische processen.’ 

 Met vriendelijke groet,

Max von Kreyfelt

Een trigger warning! Dat is een term uit het vocabulaire van de politiek correcten en social justice warriors. Het verhaal is een knieval voor politieke correctheid. Bovendien is het onjuist; iedereen heeft het recht te citeren uit de openbare programma van CW en die in te zetten voor eigen doeleinden – behoudens de wet natuurlijk.

Naar verluidt zocht Von Kreyfelt financiering bij Google en was daartoe deze boodschap noodzakelijk. Of een toenadering. Het lukte niet, de trigger warning verdween, maar bij mij blijft het idee heersen: “Wat is dat voor raars?”

Ik kijk soms naar Café Weltschmerz . De columns van Syp Wynia bijvoorbeeld, die boeien me. Soms luister ik een interview. Moe word ik wel als de sympathieke Arno Wellens de zoveelste vrouwelijke Arabische asielzoeker interviewt, die niets te melden heeft, behalve dan dat ze gevlucht zijn. En ik denk dan: “Met hoeveel van die meisjes is hij naar bed geweest en in hoeverre zet hij CW in voor dat doel?” Uiteraard word ik verteerd door jaloezie….

Ik klink nu wel heel afkrakerig. Ik gun Jalta en Weltschmerz veel bezoekers en een kwalitatief hoge inhoud. En op beide sites (jalta: verleden) is echt wel wat boeiendste vinden.

Een site bijhouden is gewoonweg niet makkelijk. Wie mijn site door de jaren volgt, zal ook tegenstrijdigheden vinden – al heb ik mij nooit aan trigger warnings of dat soort idioterie bezondigd. Aan geld vragen doe ik niet; dat past niet bij mijn site.

Nog een keer Merel Roze dan, de ex-blogster, over bloggen:

“Ik zou het ook iedereen aanraden. Al geloof ik wel dat je het in de eerste plaats moet doen omdat je het leuk vindt, als je het alleen maar doet om een product aan te prijzen, of bekend te worden, ga je het niet volhouden.”

MISSCHIEN vergeten bepaalde grotere sites dát wel eens. Je maakt een site omdat je het leuk vindt.

 

 

 

 

 

 

9 reacties

    • sorry, vind het echt geklets. womanizer, doet mij denken aan man die graag gezien wordt met vrouwen en daar genoeg aan heeft. Type SLIJMBAL ook. Pff. Is ook slap woord womanizer. Je kunt ook zeggen: man die CW gebruikt voor zijn neukdrang. Gewoon: duidelijk zijn.

  1. Al tijden geen zin iets op mijn blog te zetten al zou ik zo vijf artikelen uit mijn mouw kunnen schudden. Enige reden om weer eens wat te schrijven: blogspot heeft zo’n leuk kaartje waarop je kunt zien uit welke landen bezoekers komen..en..nee nog geen volle kaart 🙂 . Maar blij dat ik Catweazle een keer in een van mijn blogs heb kunnen moffelen.
    ;

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s