Extinction rebellion en de onvolwassenheid

978-3-205-77472-3.jpg

Extinction Rebellion hield afgelopen week diverse demonstraties/blokkades in Amsterdam.

In een uitgebreide achtergrondreportage uit de Volkskrant, voorafgaand aan de acties vielen me twee zaken op, die ik verder nergens uitgelicht zag.

1) Het verhaal van Extinction Rebellion is geen hoopvol verhaal. En dat is het met opzet niet. Hoop demobiliseert, zegt medeoprichter Roger Hallam over de telefoon vanuit Londen. ‘Daardoor verwacht je dat iets of iemand anders het voor je oplost. Pas als je de hoop verliest, kom je in actie.’

Apart. Ik zou zeggen: als je hoop verliest, doe je niets meer, want er is geen hoop. Waarschijnlijk definiëren Hallam en ik het woord hoop heeeeel anders.

2) Een dergelijk definitieverschil hanteren Hallam en ik ook ten aanzien van liefdesrelaties.

Huh, relaties? Ja, Hallam stelt in de Volkskrant dat demonstranten bereid moeten zijn de wet te overtreden. Pas dan zullen mensen zich iets van hen aantrekken.‘Zie het als ruzie met je partner. Je kunt argumenteren tot je een ons weegt, maar pas als je gaat schreeuwen, weet de ander dat je serieus bent. Wij creëren samen die schreeuw. Iedereen zal ons haten, maar ze zullen ons horen.’

Alsof hysterisch doen de enige manier is te laten blijken dat je serieus bent.

Volkomen belachelijk, deze vent. Als hij praat.

Actievoeren doet Hallam wél slim.  Net als de boeren het goed begrepen hebben: blokkades zijn effectief en raken mensen.