A working man works till the industry dies

heel.jpg

Graag luister ik naar een lied van Sting uit 1991:

 

 

Het lied, gezongen vanuit het perspectief van zoon Billy, is prachtig… en bewijst Stings grote vermogen tot het vertellen van verhalen.

Een deel van de tekst:

Then what they call an industrial accident
Crushed those it couldn’t forgive
They brought Billy’s father back home in an ambulance
A brass watch, a cheque, maybe three weeks to live,
And what else was there for a riveter’s son
A new ship to be built, new work to be done

 

Twee andere prachtzinnen vallen me steeds op:

A working man live like a slave

en: A working man works till the industry dies

 

 

Al  zingt Sting over decennia geleden (de inmiddels verdwenen industrie van Newcastle), de toenemende bestaansonzekerheid van de werknemer is nu misschien wel meer aanwezig. Het lied behandelt, behalve de haast mystieke band tussen vader en zoon, het drama van de werker die zijn baan kan kwijtraken en echt niets nieuws zal vinden, wat werkgevers, media en VNO-NCW ook mogen beweren.

Want bedrijven zitten vaak niet op omgeschoolde, oudere werknemers te wachten – en wat moet die laatste groep dan?

Een drama.

 

(Gedachten die zo bij me opkwamen bij het luisteren naar Island of souls)

 

 

Advertenties

2 comments

  1. Bedankt voor het uit de kast halen van deze plaat/song. Het brengt me terug naar de zomer van 1973. Ik liftte die hele zomer door alle uithoeken van de UK. En zag nog het industriële Engeland in vol bedrijf, hoewel het al op z’n laatste benen liep. De industriële revolutie was sleets en overjarig geworden en zou een decennium later door Maggie Thatcher de doodsteek krijgen. Na een fel gevecht met Arthur Scargill, de mijnwerkersleider. Nu is de arbeidersklasse in de Noord-Engelse steden veranderd in een onderklasse, omringd door rabiate moslims. Het geld wordt inmiddels verdient in Londen, in de financiële ‘industry’, met hun financiële hocus pocus, zonder, in mijn ogen, veel toegevoegde waarde. In zekere zin maakt de VS nu hetzelfde mee. De eens zo trotse middenklasse verandert in een onderklasse en Donald Trump vecht – als een Am. Scargill – voor hun laatste industriële restanten. Het is mij nog niet duidelijk hoe de steenrijke elite in de VS en de Deep State met hem om zullen gaan. Natuurlijk, ze sturen ‘arrows’ in zijn richting, maar nemen ze hem echt serieus of zien ze hem als een soort Donald Duck? Trump probeert ze tevreden te stellen met een stevige belastingverlaging (deden Reagan en Bush jr. ook, als openingszet) en ontslaat snel veel mensen, om een ‘build up’ in de Deep State te voorkomen. Daarbij nog wat wapengekletter om het Militair Industrieel Complex rustig te houden. Misschien is het genoeg, mits Trump geen Kennedy ambities heeft, dan wel krijgt. Hier houdt mijn elaborating even op. Sorry, dat ik zo leegloop n.a.v. die prachtige song van Sting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s