De Tours in de jaren _8…de laatste decennia gekenmerkt door schandalen

peer.jpg

 

De Tour de France van 1968

In 1967 was de Tour op een ramp uitgelopen, met een dode (Simpson), die overleed aan de gevolgen van uitputting, uitdroging EN amfetaminegebruik. De 1968-Tour moest en zou ‘schoon’ worden, dat wil zeggen: zonder stimulerende middelen. Jan Janssen won en er waren geen dopinggevallen.

Tour de France 1978

Michel Pollentier wint op Alpe d’Huez, pakt het geel en lijkt op weg naar de eindzege. Bij de dopingcontrole wordt hij betrapt op fraude, hij probeerde urine van een ander in te leveren middels het zogeheten peerke van Pollentier. De Tour staat op zijn kop; Pollentier wordt uit de Tour gezet. Hinault wint, Pollentier beschouwt zichzelf nog steeds als winnaar.

Tour de France 1988

Pedro Delgado wordt eerste, ondanks dat hij op het gebruik van probenecide betrapt wordt. Dit maskeermiddel staat echter nog niet op de lijst van de wielerunie. Ook Gert-Jan Theunisse, wordt betrapt terwijl hij vierde in het klassement staat, en wel op testosteron. Hij komt er niet mee weg. De laatste week van de Tour gaat het vooral over doping en ‘caravan volpissen’. Achteraf blijkt dat er op het hoogste niveau druk uitgeoefend op Delgado om zich terug te trekken. Wat hij niet deed.

Tour de France 1998

Zeven jaar lang had de Tour niets met doping te maken gehad – officieel. Maar allang was bekend dat EPO in het peloton gemeengoed was. De Franse justitie hield aan, viel hotels binnen. Zo werd de 1998-Tour de Tour du dopage. Nog tot in 2013 eiste deze Tour slachtoffers. De Tour leverde ook een bijzonder boek op,

 

voet.jpg

Prikken en slikken van verzorger Willy Voet. Een boek dat nu vergeten dreigt te worden, maar waaruit we leren dat wielrennen en bedrog (op alle niveaus, op allerlei manieren) nagenoeg synoniem zijn.

Tour de France 2008

De voorafgaande Tours waren geplaagd door dopingschandelen. 2006: Operacion Puerto, een winnaar – Landis – die gedeklasseerd werd. 2007: Vinokourov betrapt op bloeddoping, Geletruidrager Rasmussen uit de Tour gezet wegens liegen over whereabouts. 2008 Zou dan het jaar van het schone, zelfs nieuwe wielrennen (moeten) worden. Tijdens en na de Tour werden Manuel Beltrán, Moisés Dueñas en Riccardo Riccò (won 2 etappes, droeg wit en bollen), Dmitri Fofonov, Stefan Schumacher (2 ritzeges en twee dagen in de gele trui), Leonardo Piepoli (1 ritzege) én Bernhard Kohl (bollentrui, 3e eindklassement) op doping betrapt.

Weg schone droom.

Tour de France 2018

We mogen nu alweer jaren horen dat ‘het wielrennen schoner is dan ooit’. Iets met bloedpaspoorten en, o ja, een andere mentaliteit van de renners.

Maar toen kwam de affaire-Sky, de zaak-Froome en meer. Vandaag mocht ik in de Telegraaf lezen bij monde van Raymond Kerckhoffs dat Froome ‘een van de schoonste Tourwinnaars ooit is’. Ach ja – als je snel vergeet, zal dat wel kloppen. De Tour van 2001 gold tenslotte ook als schoon. Lance Armstrong won hem. En ook 1999 moest schoon zijn. Het MOEST. Maar de Tour was niet ‘schoon’.

Voorafgaand aan de tour van 1968 zei oud-kampioen Rik van Steenbergen, doelend op de schande van de dood van Simpson, dat de Tour van 1968 ’van beslissende betekenis’ was ’voor de ontwikkeling van de wielersport’.

Woorden van die strekking hebben we de vijftig jaren nadien geregeld gehoord. “Het wielrennen moet zijn geloofwaardigheid terugwinnen/Het wielrennen wint zijn geloofwaardigheid terug’.

Leve de Tour van 2018 – maar laten we niet te veel geloven. Laten we ook niet te hard oordelen. Want wat is nu eigenlijk precies ‘schoon wielrennen’?

 

 

Advertenties

2 Comments

  1. Ah, de dood van Tommy Simpson: het is één van die (niet zo heel veel) gebeurtenissen in een mensenleven waarvan ik nog precies weet waar ik was en wat ik deed toen ik er van hoorde, als klein kind tijdens het bessenplukken in de moestuin op een mooie zomeravond waarschijnlijk volgend op de middag dat het drama plaats had gevonden. Het verhaal wil trouwens dat Simpson – ter vervolmaking van de cocktail – aan de voet van de Mont Ventoux de nodige glazen cognac naar binnen had geslagen. Roger Pingeon won de Tour. Het jaar erop – zelf inmiddels bijna volgroeid tot “Tourkenner” – die spannende slottijdrit met slechts hele summiere tussentijden maar wel die zaligmakende afloop: “Jan, Jan … je hebt de Tour gewonnen, je hebt de Tour gewonnen!”. Waar wij ons als kinderen over verbaasden was dat de op de schouders gehesen Jan Janssen als een kind aan het grienen was. Raar. Overigens wordt meen ik alom betwijfeld of die keurige Jan Janssen wel helemaal ‘schoon’ was.

    1. Dank Sake JAn voor de anekdote. Idd, Janssen had bijv. een dubieuze masseur../verzorger (Vidal). De tranen van Janssen, Henri Beunders memoreert ze in zijn boek “publieke tranen” (over de emotiecultuur) als een van de eerste publieke vreugdetranen in Nederland…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s