Witteman

 

pen.jpg

Jezelf soms inhouden, nadenken over je woorden, er is allemaal niets mis mee.

Columniste Sylvia Witteman gaat ver:

‘Zeker, ik doe heel veel aan zelfcensuur. (…) Ik heb een keer geschreven over een vervelende Marokkaanse vrouw op een scooter met een dik jongetje achterop met een iPad. Ik moest remmen voor een duif, waardoor zij ook moest remmen en toen kreeg ik toch een hoop shit over me heen. Ik heb dat opgeschreven plus een omschrijving van hoe ze eruitzag: een vrouw met een hoofddoek en een dik jongetje. Daar kreeg ik zoveel boze post over! Over iemand die zwart is, zou ik nu nooit meer schrijven dat hij vet of lelijk is, want dan ben ik een racist. Terwijl ik bij een blanke vrouw gewoon opschrijf dat ze een figuur als een druipkaars heeft, dat kan wél. Die zelfcensuur gaat best ver, maar ja, zo zijn de tijden. Heel erg overgevoelig.’

Ze kan natuurlijk ook wel blijven beschrijven wat en wie ze ziet.

Er zijn auteurs die wel ongemakkelijke waarheden opschrijven. Maar ik snap haar ook: je hebt niet altijd zin in veel gedoe en reacties (op twitter vooral, dus daarvan wegblijven scheelt al 90 procent).

Hier zou nog veel meer over te zeggen zijn.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s