Oscar Garschagen en het samenvoegen van personages

il_340x270.1198669797_n6wc.jpg
China-correspondent Oscar Garschagen moet weg bij NRC. Plagiaat, personen samenvoegen en slordigheden worden hem zwaar aangewreven.
De NRC-redactie kwam met een rapport.
Plagiaat – dat kan natuurlijk niet. Slordigheden, dat kan wel eens gebeuren, maar een hard verwijt aan Garschagen is dat hij in reportages personen heeft samengevoegd tot een persoon.
Zo lees ik op pag 4 van het rapport:
“Oscar geeft toe dat hij in dit verhaal fouten heeft gemaakt. Die zijn als volgt te beschrijven:
1. Het gesprek met kapitein Feng Ruibo heeft niet op deze manier plaatsgevonden. Feng Ruibo is geen bestaand persoon, maar een samenvoeging van verschillende vissers en kapiteins die allemaal tot de familie Feng behoren. Van deze mensen heeft hij foto’s laten zien, geen aantekeningen. Hij heeft hun verhalen samengevoegd in het verhaal van ‘Feng Ruibo’, ter wille van de ‘leesbaarheid’ en om hun identiteit te beschermen, want tijdens de gesprekken werden ze uiteengedreven door de politie
en vervolgens voortdurend gevolgd”.
Wel heb je ooit. Heeft hij de identiteit van mensen beschermd tegen de overheid, krijgt hij stank voor dank van de NRC-redactie. Geen benul van journalistiek bedrijven in een dictatuur, daar op die NRC-burelen?
Ze zouden daar eens Het zijn net mensen van Joris Luyendijk (schreef en schrijft voor NRC!!) moeten lezen.
.

 

 

1001004004703887.jpg

In Meer dan de feiten (een boek over literaire non-fictie) van Han Ceelen en Jeroen van Bergeijk) legde Luyendijk uit dat je de waarheid een beetje geweld mag aandoen, als je daardoor de strekking beter kunt weergeven. Luyendijk:
“[…] Ik breng geen verslag uit van een parlementszitting. Ik vertel een verhaal bij het kampvuur. Mij ging het erom: hoe krijg ik de essentiële ervaring die ik in Egypte had – namelijk deze mensen zijn anders dan ik dacht en ze willen niet worden zoals ik – over het voetlicht? Dan moet je gaan selecteren en uitlichten. Mensen vragen me soms of ik mijn vrienden uit het boek nog wel eens zie. Dat is een lastige vraag, want twee van die vrienden bestaan helemaal niet. Ze zijn samenvoegingen van verschillende mensen wier ervaringen sterk op elkaar leken.” (pag 180-181)
Volgens mij doen erg veel journalisten dit en zelfs bij reportages in Nederland. Het is zelfs een stijlmiddel in new journalism. En als een buitenlandse auteur dat doet, vinden we het prachtig. En terecht.
Ook Lieve Joris, die voor NRC schreef, stelde in 1992:  “Ik heb te weinig fantasie en ik zou zelf niet eens kunnen bedenken wat ik allemaal meemaak. Wat ik in mijn werk soms doe is personages, die dezelfde mening weergeven, samenvoegen tot één. Als schrijver balanceer je altijd een beetje tussen fictie en non-fictie.”
Verder: goed wat Raymond van den Boogaard zegt. Garschagen wordt geslachtofferd in een showproces. Zou de NRC-leiding een voorbeeld willen stellen? Overgevoelig zijn voor het verwijt ‘nepnieuws’? En ook wat Hendrik Jan Korterink zegt.
NB Het plagiaat vind ik natuurlijk echt niet kunnen. Het is ook onnodig…
Advertenties

6 Comments

  1. Geen groter genoegen voor een krant dan een concurrent een fout in te kunnen wrijven. En niets vervelender dan een fout ingewreven te krijgen. Met deze overdreven reactie, met een onderzoeksrapport en een schuldbekentenis in de beste CPN-traditie is heilig boontje NRC de kritiek van de concurrentie voor. Arme Oscar Garschagen.

  2. Ik heb als oud correspondent in Centraal- en Oost Europa veel begrip en sympathie voor collega Garschagen. Epische verdichting is een veel gebruikt en acceptabel stijlmiddel in reportages. Ik heb het gevoel dat een uitstekende en betrouwbare journalist hier te gemakkelijk wordt afgeserveerd door zijn eigen hoofdredactie.

  3. Het venijn zit in de staart van het NRC Handelsblad artikel van Peter Vandermeersch d.d. 20-9-2017.
    “Ondanks de fouten die Garschagen heeft gemaakt,” lees ik, “zullen we Oscar als mens én collega in ons hart blijven dragen.” Desondanks is mens én collega Oscar oneervol ontslagen.
    “De recente fouten mogen niet verhullen dat hij in de voorbije jaren uitstekend werk heeft verricht,” lees ik verder. Als sinoloog, oud ‘ambassadeur’ in Taiwan en slechts weekend lezer van NRC Handelsblad kan ik dit volmondig beamen. De heer Garschagen had de moed (anderen zullen zeggen: was zo dom) om kritisch over het perfide bewind in Peking te schrijven. Dit zal hem daarginds niet in dank zijn afgenomen en judas Zhang Chaoqun zal er – gesteund en heimelijk aangemoedigd door hoger geplaatste lieden die doorgewinterd zijn in het “cloak-and-dagger” spel – dankbaar gebruik van hebben gemaakt.
    Als de hoodredactie van NRC Handelsblad, waar al evenzeer “de leugen regeert”, zich voldoende had gerealiseerd dat (en hoe!) een gefrustreerde lokale ex-medewerker van haar correspondent in China wraak op zijn voormalige chef nam, had zij milder, d.w.z. menselijker over “mens én collega” Oscar geoordeeld en hem slechts intern op de vingers getikt.
    Ik sta zeker niet voor de volle honderd procent achter de heer Garschagen, maar waarom moest zijn zaak zo hoog worden opgespeeld? Waarom moest “mens én collega” Oscar niet, in een gesprek onder vier ogen, streng door zijn hoogste baas worden toegesproken maar aan de publieke schandpaal worden genageld? Wiens belang dachten de hoofdredactie en NRC Ombudsman Sjoerd de Jong hiermee te dienen? Is er aan het Rokin in Amsterdam rekening mee gehouden dat het wereldkundig maken van de affaire nadelige gevolgen voor de krant zelf zou kunnen hebben? Wie heeft daar immers geen boter op zijn/haar hoofd! Wie behoor daar niet tot het hoernalistenkorps!
    Ik herinner mij het akkefietje dat wijlen Willem van Kemenade met de leiding van een van Neerlands “kwaliteitskranten” had nog goed en met de her-benoeming van zwaargewicht Garrie van Pinxteren (een veelzeggende beslissing!) wens ik hoofdredacteur Vandermeersch veel succes, maar de krant die tegenwoordig ruimte biedt aan actrice en columniste Georgina Verbaan en zich ooit met de slagzin “slijpsteen voor de geest” afficheerde dient wel te beseffen dat de grens tussen feiten en waarden diffuus is, zoals overtuigend door Hilary Putnam in “The Collapse of the Fact/Value Dichotomy” (Cambridge, MA: Harvard University Press, 2002) is aangetoond.
    J.J.P. Kuijper, Rotterdam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s