Van Houten, over tranen

“De dierbare doden

Hoe we van onze samenleving een voortdurende soap maken.

Wat gebeurt er veel, hè? Amper zijn de lijken in Haïti geborgen, of er vallen weer doden in China. Het is niet meer bij te houden. Maar ik veronderstel dat er vroeger evenveel ergs gebeurde, alleen werd het je niet meegedeeld. Berichten erover kwamen soms pas een half jaar later door. Misschien was dat maar beter. Nu denken de mensen dat ze er iets aan kunnen doen, zonder dat ze het kunnen. Het leidt ze maar af van de goede dingen die ze hier zouden kunnen doen.

Mogelijk heb ik een slechter karakter dan anderen. Die indruk had ik heel sterk bij de eerste berichten over de vliegramp in Polen. Alle nieuwslezers en overige journalisten deden zo onthutst. Ze waren er echt kapot van, moest het lijken. Het was alsof hun grootmoeder gestorven was, een lief mens dat ze erg zouden missen. En ik voelde niets, helemaal niets! Mij zou het liever zijn als nieuwslezers en andere journalisten zich een beetje inhielden en niet zo’n sentimentele komedie gingen spelen. Laten ze het nieuws, ook het treurige nieuws, op een zakelijke manier brengen. Wij maken dan zelf wel uit hoe we erop willen reageren. Dat hoeven ze niet voor ons te doen. Maar het is duidelijk dat het publiek dat vandaag van ze verwacht: panklare emoties.”

Boudewijn van Houten in “Onder de barbaren”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s