Boudewijn van Houten over echt schrijven en kulboeken

“Simenon, van wie u toch werkelijk niet zult willen beweren dat hij niet schrijven kon, had de grote wijsheid bijna uitsluitend over milieus te schrijven die hij uit eigen ervaring kende. Zo spelen zijn psychologische romans (de Maigrets neem ik net als hijzelf niet zo serieus) meer dan eens af langs de binnenwateren van Frankrijk – maar Simenon voer dan ook daarop met een eigen boot. Of hij praat over hoeren – die hij met graagte bezocht. Of er worden artsen geportretteerd – maar hij had er veel onder zijn vrienden. Ik geef geen schrijfcursussen, maar ik zou toch iedereen die een boek wil schrijven dat kloten heeft, willen aanraden de eigen sensaties te gebruiken en niet verder te gaan.

In een rare opwelling heb ik eens geprobeerd een verhaal te schrijven over een Engelse soldaat die in India een grot vol erotische tekeningen ontdekte en op de terugweg naar zijn kamp werd neergeknald, zodat de tekeningen niet ontdekt waren. Ik moest al heel gauw erkennen dat het verhaal totaal bespottelijk was – niet door gebrek aan thema, maar door gebrek aan betrokkenheid. Schrijf liever over je kleinste eigen ervaringen dan over de mooiste thema’s waarmee je geen enkele binding hebt. Laat je niet opfokken door al die schrijfsters die ‘literaire thrillers’ uit hun duim zuigen en daar ook financieel succes mee hebben. Het zijn boeken waarvoor u zich zou moeten schamen, zoals Elizabeth Kostova zich zou moeten schamen voor Zwanenroof”

Boudewijn van Houten in : Onder de barbaren / uitgeverij Flanor, december, 2014.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s