‘onder de barbaren’- Van Houten over eerlijkheid

“Het eerlijke boek is zeldzamer dan u denkt. Ik kom bijna nooit een eerlijk boek tegen. De schijn van eerlijkheid weten velen goed op te wekken, maar bij mij vallen ze allemaal door de mand. Zelfs mijn lievelingsschrijvers vielen vaak machtig tegen. U zou de correspondentie van Marcel Proust eens moeten lezen om te zien hoe hij aan het slijmen was om zijn positie en zijn Prix Goncourt te krijgen. Maar goed, dat was dan misschien een valse flikker – ik vind zijn hele oeuvre wat overschat. Mijn geliefde Jules Renard verloor echter ook veel van mijn achting toen ik me meer in hem ging verdiepen. Ook een slijmerd, hoor. Niet voor niets wurmde hij zich binnen in de jury van de genoemde Prix Goncourt. Vreselijke mensen allemaal! Maar schrijvers zijn geen mensen. Neem dat van me aan. Wat eerlijke boeken aangaat: ik ken weinig voorbeelden. Was Jean-Jacques Rousseau eerlijk? Ik weet nog wel dat ik tijdens een zomer in Utrecht – alle studenten waren naar huis, maar ik bleef daar zitten op een terrasstoel op de Vismarkt – ronduit verbluft was door zijn bekentenissen. Het voorbeeld is zelden nagevolgd, tenzij hypocriet. Want geloof me, ook zogenaamd oprechte schrijvers zijn over het algemeen grote komedianten. Neem die ‘authentieke’ Paul Léautaud, lange tijd een verteerbare schrijver voor me. Was dat ook geen geweldige toneelspeler? Zijn beide ouders waren acteur…”

Uit: Onder de barbaren – Boudewijn van Houten. Uitgeverij Flanor, dec. 2014.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s