Wat een lucht!

Het moet 1983 of 1984 geweest zijn.

Een collega van mijn vader reed mee in het amateurcriterium van Woerden-Tournoysveld. Hoe dit criterium precies heette weet ik niet.

Het was een spannende wedstrijd.

X, bepaald geen jonge amateur, maar een renner in zijn dertiger jaren, zou zich bij ons omkleden. Ik ging kijken bij de wedstrijd. Langzaam kreeg ik de wielerbacil te pakken, een jaar later volgde ik Tour de France, weer een jaar later zoveel mogelijk wedstrijden.

Voorlopig was het amateurcriterium spannend genoeg! Wat gingen ze hard, rakelings langs de dranghekken. Het werd een sprint met een fikse groep. De spurt was hard en gemeen en X won. Er werd nog een protest ingediend door een verliezer…. Na afloop gaf X de bloemen aan mijn moeder. Hij was een charmeur.

Hij ging bij ons douchen en naar de wc. Het duurde en het duurde, minuten kropen voorbij tot het uur vol was. Al kwinkslagen makend, verliet X daarop ons huis.

Toen hij weg was zei mijn moeder: ‘Het heeft hier nog nooit zo gestonken. Dat moet doping zijn’ 

Het was mijn eerste kennismaking met doping. Van collega’s van mijn vader begreep ik jaren later dat X een echte pakker was. Soms stroopte hij op de zaak zijn broekspijpen op en liet trots de sporen van injectienaalden zien.

Het was zeker niet mijn laatste kennismaking met dope, waarbij ik weer later me realiseerde dat natuurlijk niet elk dopinggebruik ‘fout’ is.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s