Het onbehagen van de man…

Volgens publicist Dylan van Rijsbergen – die een boek schreef over het onbehagen van de man – moet mannen meer vrijheid gegund worden. Hij wil af van de klassieke machoverhalen en vindt dat de maatschappij helemaal niet feminiseert, zoals heden ten dage graag gesteld wordt. Mannen zitten gevangen in maatschappelijke keurslijven en devrijheid roept, aldus Van Rijsbergen, hier een interview met hem in Intermediair.

Een sympathiek streven – toch?

Ja. MAAR:

Van Rijsbergen zou zich ook eens kunnen bekommeren – en dat doet hij niet -over de rol van vrouwen in deze – zie bovenstaand interview.

Wat ik vind: een vrouw kan een geweldig leven leiden in deze maatschappij. Zij magexperimenteren met haar seksualiteit (dat is verfrissend, als een man het doet is hij een smeerlap), zij kan kiezen tussen werk, gezin of beide doen.
Voor een man is er ook een keuze:

Werk of werk.

Als huisman en niet-verdiener wordt hij niet serieus genomen – ook door vrouwen niet.

Volgens Van Rijsbergen hebben vrouwen mannen niet meer nodig voor ‘protection, providing en procreation’. De man wordt daardoor onzeker meent hij
Dit is een ontkenning van een maatschappelijke werkelijkheid, waarin vrouwen, hoeveel ze ook verdienen, altijd nog omhoogkijken bij de keuze van een man.
Omhoog qua bijv. status, lengte, opleiding, leeftijd en inkomen. Downdaten is alleen een trend in vrouwenbladen (de journalistes vinden of verzinnen altijd wel een vriendinnetje dat het met de klusjesman deed) maar komt in werkelijkheid erg weinig voor…
Iets dat Van Rijsbergens verhaal – man en vrouw zijn gelijk – fors op losse schroeven zet.

Zijn mensen wel zo geëmancipeerd?
Vrouwen zijn het in elk geval niet, in de liefde willen ze omhoogkijken.
Van Rijsbergen heeft het dan over ouderwetse idealen van mannelijkheid- vooral op de werkvloer.

Enig besef van de vrouwelijke psyche zou welkom zijn: vrouwen raken doorgaans echt niet opgewonden van een geëmancipeerde softie.
Nee, ook niet per se van een hufterige macho, maar een zeker mannelijk gedrag hebben vrouw en maatschappij nodig – al denkt Van Rijsbergen dat er geen mannelijke kern bestaat.

Zo kan ik nog even voortgaan, maar ik wil iets positiefs zeggen: inderdaad worden mannen in reclame, media en bepaalde boeken voortdurend neergezet als simpele zielen zonder gevoelsleven. Goed dat Van Rijsbergen die onzin bestrijdt. Het is namelijk een walgelijke beeldvorming, als vrouwen zo zouden worden neergezet, was er allang groot maatschappelijk protest geweest.

Mannen slikken het, goed en liefhebbend als wij zijn.

Ik zou willen toevoegen: mannen hebben juist een heel rijk gevoelsleven. Dat weet elke man. Ze uiten hun gevoelens anders dan vrouwen doorgaans – ook van Rijsbergen zal wel eens opgevallen zijn dat vrouwen meer over gevoel praten. Mannen uiten hun gevoel meer in bijvoorbeeld dingen doen, zwijgen en competitie. In nadenken alvorenste praten.

Dat is bepaald geen slechtere manier dan de vrouwelijke manier, op hun manier slagen mannen er wel degelijk in het grootste deel van hun problemen op te lossen. Of we dat nu ookmoeten veranderen?

Feitelijk is Van Rijsbergens verhaal toch een pleidooi dat de man weereens iets MOET. Zijn wie hij is, mag niet.
De man moet veranderen: softer en vrouwelijker worden. Mannelijk gedrag, ook al ligt dat in zijn natuur, is fout. Weer wordt alles van de man GEEIST.

En de vrouw dan?

Het onbehagen van de man /
Dylan van Rijsbergen.
Uitgeverij Augustus, 2009.
EURO 15,00
                                                        Verkrijgbaar in uw boekhandel of hier:
 

&n
bsp;

 

Advertenties

10 gedachten over “Het onbehagen van de man…

  1. Helen

    Downdaten komt wel voor, maar dan alleen voor de seks. Een lekkere Spaanse barman bijvoorbeeld. Maar als partner, nee. De vrouw hoger opgeleid en met minder status dan de man komt niet vaak voor. Vrouwen worden nog steeds grotendeels onderhouden door mannen, helemaal als er kinderen komen en wat zou het? Ik word soms erg moe van de ‘emancipatie’, kunnen we elkaar niet gewoon aanvullen?

  2. renzo

    Idd helen, en zelfs dat downdaten (vervelende kloteterm) is een uitzondering.

    Ja, de mens is niet echt geemancipeerd, vooral op het relationele vlak zien we dat extreem…

    Maar van Van Rijsbergen moeten man en vrouw nog gelijker worden. gAAP!

    Toch hoor en spreek ik meer en meer vrouwen als jij die heel moe worden van emancipatie. Vooral van: verplichte emancipatie.
    Van drammers. Van mensen/de overheid die wel even voor gaat schrijven hoe vrouw en man (die in reclamecampagnes van de overheid voor meer zorgen nog altijd lekker voor gek gezet mag worden) zich MOETEN gedragen.

    Vreselijk ja.

  3. Maaike

    Hoi Renzo,

    Grappig, ik lees hetzelfde artikel en haal er toch iets anders uit. Wat Dylan volgens mij zegt: Laat je niet vertellen hoe je als man moet zijn, doe lekker wat je zelf wilt.
    Daar geef ik hem gelijk in. (Ik geloof overigens niet dat mannen geen rijk gevoelsleven hebben, en niet een van mijn vriendinnen gelooft dat)

  4. renzo

    Maaike. Lees het boek ook maar. En de overige publiciteit. Dylan wil dat mannen verder vervrouwelijken. Echte mannelijkheid is bij hem dubieus – zie ook het interview dat jij las…

    Ook zeg ik in bovenstaand stuk nog wel meer.

    Goede vriendinnen heb jij…
    Mooi uitgesproken.
    de praktijk is vaak anders, hoe mannen afgerekend worden…
    Waarom bestaat dan altijd het idee dat vrouwen de gevoelige sekse zijn?
    En waarom vinden ook vrouwen dat mannen sterk moeten zijn?
    Dat vinden vrouwen, het spijt me
    Er is nauwelijks een vrouw te vinden die valt op een man die zomaar huilt – als bijv. een schilderijtje verkeerd hangt…

  5. Lieke Mulder

    Leuk stuk! Ben het ermee eens dat naast meer keuze voor vrouwen, ook meer keuze voor mannen bespreekbaar moet zijn en niet alleen werk of werk.
    Ben het er alleen niet mee eens dat het fenomeen hoger opgeleide vrouw/lager opgeleide man – relatie alleen door vrouwen zou komen.
    Ik denk dat er veel mannen zijn die het niet prettig vinden als hun vrouw meer verdient dan zijzelf en meer uren maakt etc.

  6. renzo

    dat zou kunnen lieke. Verklaar dan echter wel eens waarom vrouwen bij relatiebureaus WEl een voorkeur aangeven voor beroep van man, en mannen niet bij vrouw.
    Het zijn vrouwen die er eengroter drama van maken.
    en als ze meer verdienen… dan zullen ze dat niet leuk vinden, met als gevolg dat de man het niet leuk vindt…

    enfin, terug naar de oude rolpatronen? Schijnt ook erg goed voor het seksleven te zijn las ik in Anna Vissers boek (ze werd van directeur weer huisvrouw).

    Jammer, de schuld wordt ALTIJD weer op mannen geschoven…
    logisch, zo gaat dat in een maatschappij waarin de vrouwelijke wensen uitgangspunt zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s