Schrijver Theo Kars: honden echter dan mensen

1001004005498779.jpg

 

‘Honden beoordelen mensen niet op status of uiterlijk, maar op de liefde die ze van je krijgen.’

 

Acht jaar lang had schrijver/vertaler Theo Kars een chowchow. Zijn nieuwe boek De hond als mens gaat over zijn band met Zeno. Het is al weer twintig jaar geleden dat deze overleed, maar nog steeds denkt hij met veel liefde en plezier aan hem terug.

Kars: ‘Ik nam een hond om een ander gelukkig te maken. Een van mijn vriendinnen, ‘Maria’  in het boek, was schizofreen en we hoopten dat ze zo afleiding en regelmaat zou vinden. Maar al snel moest ik voor Zeno gaan zorgen – anders deed niemand het. Een belangelozer reden om een huisdier te nemen bestaat er volgens mij niet.’

 

De schrijver, bekend als zelfzuchtig genotzoeker, merkte tot zijn verbazing dat hij zich sterk ging hechten aan het beest en zelfs eerbied voelde. Hij ontdekte bij Zeno een scala aan menselijke emoties zoals verbazing,  besluiteloosheid, verstrooidheid en verontwaardiging. Hij beschouwde hem als gelijkwaardig; zo lijnde hij hem met tegenzin aan en gaf hem ook eten als hij zelf at. ‘Ik gaf hem vlees (pens), kaas, gekookt ei – speciaal hondenvoer liet hij altijd staan.’

Een hond is onafhankelijk wezen met eigen gedachten, wensen en behoeften, stelt Kars. ‘Een hoogontwikkeld zoogdier. Ik vond dat ik dienstbaar aan hem moest zijn. Natuurlijk moest ik hem opvoeden, bijvoorbeeld leren waar hij buitenshuis zijn behoefte kon doen, dat hij niet zomaar de weg over kon rennen, maar verder mocht hij zijn gang gaan. Ik vond ik dat ik geen enkel recht op hem kon laten gelden.

De  band met het dier verdiepte zich in de loop der jaren. Kars, peinzend: ‘Je trekt naar elkaar toe.  Een kind bijvoorbeeld maakt zich juist geleidelijk van je los. Ik ben heel blij dat ik geen kinderen heb, als ik denk aan wat mijn vader met mij te stellen had,ik die geen predikant maar ongelovig genotzoeker werd… Voor een hond voel ik mij verplicht te zorgen, maar als ik een aanstellerig,onbetrouwbaar kind had, zou ik er op den duur niets meer van willen weten.

 

In het boek zien we dat Kars op meerdere manieren van Zeno geniet: hij vindt de hond een prettig gezelschap, maar heeft ook een intellectuele interesse in hem.

Kars: ‘Ik genoot erg van zijn onafhankelijkheid. Toen ik hem eens te lang aanhaalde naar zijn zin en hij zich van mij losmaakte, voelde  ik mij even beledigd. Dat was me bij een mens nog nooit gebeurd. Direct daarna voelde ik bewondering voor hem! Hij deed wat hij wilde, hij was echt. Honden vind ik echter dan mensen: ze stellen zich niet aan en hebben geen maskers op. Ik heb altijd een hekel gehad aan mensen die werden geprezen om hun zogenaamde belangeloosheid: Gandhi, de Dalai Lama,moeder Teresa, Jos Brink. Ik heb een voorliefde voor spelers en overspeligen. Mensen als Multatuli en Casanova, die ongehoorzaam zijn aan maatschappelijke -geschreven en ongeschreven- wetten en daarmee ergernis opwekken.’

 

Kars vindt het ontroerend om te zien hoe honden hun liefde aan iedereen geven die hen goed behandelt. ‘Ook aan bijvoorbeeld junkies,bedelaars en bejaarden, die vaak menselijke liefde tekort komen. Ik vind het misdadig dat mensen in bejaardentehuizen geen huisdier mogen; soms is dat het enige dat ze nog hebben. Of ze mogen wel hem meenemen, maar als hij doodgaat geen nieuwe.’

Zeno overleed op achtjarige leeftijd aan de gevolgen van een slecht behandelde maagdraaiing. Kars: ‘Ik heb tranen met tuiten gehuild. Maar ik was ook opgelucht! Ik had mijn vrijheid terug. Het was een groter verdriet dan ik ooit had om een mens; nog nooit is iemand uit mijn leven verdwenen die mij dierbaar was.’

Nog vaak denkt de schrijver terug aan Zeno en soms droomt hij over hem. Als hij oud is en teruggetrokken gaat leven, neemt hij waarschijnlijk weer een hond. De schrijver vraagt zich hardop af: ‘Waarom zijn honden zo geschikt als kameraad? Biologisch gezien is het onverklaarbaar.Het zal socialisering zijn. De hond voor mij nog steeds een groot raadsel, groter dan mens.’

 

Theo Kars / De hond als mens. Uitgeverij Aspekt, 2007. 152 pag. EURO 14,95

 

Theo Kars (Bergschenhoek, 1940) publiceerde bekende romans als De Geisha, Avonturen op Ibiza en De Vervalsers, en vertaalde onder meer Stendhal en de memoires van Giacomo Casanova. Al voordat de Partij voor de Dieren aan verkiezingen meedeed pleitte Kars in zijn boek Praktisch verstand (2003) voor basisrechten voor dieren.

Advertenties

3 gedachten over “Schrijver Theo Kars: honden echter dan mensen

  1. Pingback: Schrijver Theo Kars overleden | vrijheidvanmeningsuitingvoorbeginners

  2. Pingback: Theo Kars overleden | Blog van Renzo Verwer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s