Roem

door Peter Winnen

Het gekonkelfoes dat eraan voorafging is de verkiezing van de zelfbenoemde dopingleek John Fahey uit Australié als nieuwe voorzitter van het wereldantidopingbureau WADA de term niet waard. Fahey is er gewoon als een aspirientje doorgedrukt. In sommige kringen wordt de verkiezing als Stalinistisch gekenschetst, in andere kringen als handig. Voorlopig blijft de handigheid aan de macht.

Als het op dopingbeleid aankomt is het WADA bang voor Europa. Het verdorven werelddeel mag niet te veel in pap te brokkelen hebben. De voorzitter van de internationale wielerunie, Patt McQuaid uit Ierland, zette onlangs al even subtiel een moderne Angelsaksische opvatting tegenover een voornamelijk Zuid-Europese maar evenzeer verwerpelijke traditie.

I begg your bloody pardon.

Mag ik even wijzen op de Balco- affaire. Het was niet in Europa maar in California dat het Balco- lab de niet- opspoorbare designerdrugs ten behoeve van roem en record het levenslicht deed zien. De doping avant-garde van vandaag spreekt geen Spaans of Italiaans, laat staan Frans, Duits, Nederlands of Vlaams, maar Engels. Vergeleken bij het Balco- lab was het bloedtransfusiecentrum van Eufemiano Fuentes in Madrid een kindvriendelijke kermisattractie.

Midden jaren tachtig kon ik met eigen ogen al vaststellen dat de Engelstalige nieuwkomers in de wielerregio voor wat betreft het opstropen van de medische mouwen beslist niet onderdeden voor hun Europese collega’s.

Een tijdje geleden mailde R (bedoel wordt Renzo – RV) me een tekst die hij gekopieerd had van een Amerikaanse blog. Onderwerp van gesprek was een interview met de Amerikaanse Olympisch kampioen wielrennen op de weg van 1984, Alexi Grewal, in een Canadees web-magazine. Grewal vertelde waarmee hij zich onledig hield sinds zijn ‘pensioen’: ‘Ik was drug- en alcoholverslaafde, een meesterlijk bosbouwer, oppasvader, zaagmolenbediende, hervormer en architect.’

Een erg Europees aandoende post- wielercarrière, dunkt me.

 

Nu is het aardige dat mijn vroegere Panasonic- ploegmaat Alexi zich persoonlijk (met voor- en achternaam) mengt in de discussie op de blog.

‘Interessant te lezen hoe anderen je leven en geschiedenis zo snel en zo omstandig veroordelen. Ik heb veel dingen gedaan, de goede en de slechte. Wat doping betreft, ja, ik was een gebruiker. Ik zou jullie kunnen vertellen over elke gelegenheid en welke middelen daar bij hoorden. Maar de Spelen van vallen daar niet onder’.

Verderop in de blog geeft Alexi inderdaad in detail zijn geheimen prijs.

De openhartigheid lijkt on- Europees. Maar als het op zijn Olympische medaille aankomt kan de Amerikaan met Sikh- bloed evengoed een Siciliaan wezen. Bekend is immers (sinds 1985) dat de Amerikaanse coureurs voor De Spelen van Los Angeles zich bediend hadden van bloedtransfusies, een methode die ze zelf als onethisch beschouwden, maar die op dat moment officieel niet strafbaar was.

Het is allemaal een pot nat; taal, traditie en landkaarten doen er niet toe. Alexi vervolgt:

” Hebben jullie ooit in de situatie verkeerd dat je voor thuispubliek Olympisch goud kon winnen, terwijl de rest van je team uit de weg is geruimd door een superieure coureur (Steve Bauer – PW) met een superieure sprint? Dan zou je net als ik niet lang na hoeven denken. Of zie ik het verkeerd?”

Dit stuk verscheen eerder in NRC, 21-11-07

Advertenties

Een gedachte over “Roem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s