Vraagtekens bij managers

De afbeelding xe2x80x9chttps://i0.wp.com/www.vogelliefhebbers.com/vergadering.gifxe2x80x9d kan niet worden weergegeven, omdat hij fouten bevat.

In Trouw laatst een interessant stuk met zwaar kritische kanttekeningen bij het verschijnsel manager:

” Manager is niet eens een echte professie, meent De Beer. Niettemin worden in de huidige beloningsstructuur traditionele leidinggevende aspecten sterk gewaardeerd. ‘In veel organisaties en bedrijven geldt: hoe meer je vergadert en hoe meer nota’s je schrijft, des te hoger word je gewaardeerd. De manager, ook de slechte, verdient daardoor meer dan de goede professional.”

Voor de econoom is het de vraag of dit onderscheid in belonen wel ‘marktconform’ is, een term die managers graag bezigen om hun eigen beloning te rechtvaardigen. De Beer: ‘Door de groeiende schaarste zijn juist meer leerkrachten voor de klas en handen aan het bed nodig. Bij een herwaardering zouden andere eigenschappen, zoals zorg, een grotere rol moeten spelen. Dan zul je zien dat er ook meer vrouwen in leidinggevende posities komen.”

Lees meer op:

http://www.trouw.nl/hetnieuws/nederland/article497361.ece/De_manager_wordt_te_hoog_gewaardeerd

Advertenties

Een gedachte over “Vraagtekens bij managers

  1. Liesbeth

    Hear hear, maar hoe krijg je ze ooit weer weg? Hele hordes mensen denken dat ze echt iets gedaan hebben als ze vergaderd hebben, of een nota geschreven. Hoe meer managers, des te meer doorschuifmogelijkheden ook. Het is een gruwel! Enfin, ik schreef over ongeveer dit in november 2004 al een Deze Weekje onder de kop ‘Monsterlijke krachten’:

    xe2x80x9cDat is een fabriek!xe2x80x9d, reageerden mijn ouders geschokt toen ze hoorden dat er op mijn middelbare school ruim achthonderd leerlingen zaten. Bijna 35 jaar geleden is dat inmiddels. Klein schooltje zou het nu zijn.
    Ik moest er aan denken toen ik afgelopen week in de NRC las over de immense populariteit van de laatste zelfstandige Mavoxe2x80x99s in het land. Net als de aparte gymnasia hebben ze een leerlingentoestroom die ze niet of nauwelijks aankunnen, en toch moeten ze intussen heel hard vechten om hun zelfstandigheid te behouden.
    Erg veel kleiner dan mijn middelbare school zijn die zelfstandige scholen meestal niet, maar vergelijk het voor de lol met de serieuze plannen die er in Amsterdam bestaan om per volgend jaar twee scholen (de ISA en het ROC ASA xe2x80x93 afkortingen die ik niet voor u zal uitspellen) te laten fuseren tot xc3xa9xc3xa9n megafabriek van 27.000 leerlingen.
    Een weerzinwekkend aantal. Er zijn in de wereld monsterlijke krachten aan het werk. Die alles waar we bang voor zijn of anderszins ongelukkig van worden in de hand werken, versterken. Niet individualisering is het probleem van onze maatschappij, maar juist de ontindividualisering die het gevolg is van de schaalvergrotingen die op alle terreinen plaatsvinden.
    Jatten en vernielen, vervreemding en eenzaamheid, frustraties en fundamentalisme, ik ben er tot in al mijn vezels van overtuigd dat dat allemaal in razend tempo af zou nemen zodra we teruggaan naar scholen, ziekenhuizen, bedrijven, overheidsinstellingen, winkels met een menselijke maat. Het gekke is dat eigenlijk ook bijna iedereen dat zou willen.
    Wat houdt ons toch tegen? Ik denk dat ik het weet: de klasse van de managers, beleidsmakers en adviseurs, die zo langzamerhand een geheel nieuwe klassestrijd rechtvaardigt. Zij zijn het uiteindelijk die maken dat schaalvergroting vooral naar verdere schaalvergroting voert, en dat er daardoor overal verschraling intreedt.
    Het punt is: groeit een organisatie, wat voor een ook, dan groeit er vanzelf een steeds gapender gat tussen degenen die beslissingen nemen en plannen maken en degenen voor wie die uiteindelijk bedoeld zijn. Ondoordringbare papierwinkels en andere bureaucratie, vergald werkplezier, verdwenen persoonlijke verantwoordelijkheid, en veronachtzaamde wensen van klanten, patixc3xabnten, leerlingen, burgers zijn het gevolg.
    Het mechanisme is natuurlijk op zichzelf al heel oud, maar de zaak is out of controle geraakt. Iedere keer dat opnieuw blijkt dat de beloofde efficixc3xabntie, synergie en kostenbesparingen bij schaalvergroting achterwege blijven, gaan de managers en beleidsmakers namelijk op advies van adviseurs nieuwe managers en beleidsmakers aannemen, extra bestuurslagen crexc3xabren, die ook weer beleid gaan maken, gaan managen. Daar wordt de organisatie meestal nog weer stroperiger van, dus moet daar nodig nieuw beleid tegen komen, enzovoort, ad infinitum.
    Overal zitten er daarom nu enorme, nog steeds uitdijende waterhoofden, die gigantische budgetten opslorpen. Ten koste van de werkvloer, u weet wel: de handen aan het bed, de leerkrachten, de vaklieden, de schoonmakers, kortom de mensen die het werkelijke werk doen. Met steeds minder voldoening.
    Ik hoop zo vurig dat zij de revolutie gaan leiden, dat ze de stoomwalsende managers xe2x80x93 die inmiddels met zovelen zijn dat ze niet kunnen zien dat hun xe2x80x98werkxe2x80x99 vooral bestaat uit het hinderen van het echte, wxc3xa9l noodzakelijke werk xe2x80x93 kunnen keren voordat de hele maatschappij knarsend en piepend en schurend ontspoord is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s