Kermis; vorige week

’s Ochtends als ik langs de kermis op de Dam kom, denk ik nog dat ze wordt afgebroken, zo troosteloos ziet alles eruit. Het plein is verlaten, er rijdt alleen een schoonmaakwagentje rond. De booster, de trots van de kermis, lijkt nu niet eens op een stilstaande reuzenpropellor.

De hele kermis is grauw; alle attracties lijken vreemd genoeg dezelfde kleur te hebben: kan het ontbreken van lichtjes dan zoveel effect hebben?
Op mijn werk krijg ik mijn eerste schrik en de tweede vergissing van de dag te pakken als ik een lied meezing en mijn jongere collega me vertelt dat ik een liedje – Dance with me- van Justin Timberlake leuk vind. Tussen de middag zie ik de booster vrolijk zijn rondjes draaien.

’s Avonds dwaal ik voor de derde maal die week over de kermis. Ik blijf dit keer hangen. Ik zie blonde vrouwen met leggings die in een suikerspin happen, temidden van Turkse en Marokkaanse meisjes. Mannen die op allochtone, al dan niet gehoofddoekte vrouwen en meisjes vallen, kan ik de kermis aanraden. Net als het eersteklasrestaurant op het Centraal Station Amsterdam is dit een plek waar zij wel uit mogen gaan zonder mannelijke begeleiding.
Gefascineerd kijk ik naar de botsauto’s, de enige attractie waar je de mensen echt goed kunt volgen. Mijn blik wordt onweerstaanbaar getrokken naar twee meisjes van een jaar of vijftien, samen in een auto. Ze jagen achter jongens aan die weer achter hen aanjagen. De Turkse is mooi, dat zal helpen. Ze heeft een rok aan, niet handig in de botsauto’s. Als de rok na een botsing ver omhoog gaat, wend ik mijn hoofd af, ze is te kwetsbaar. Na een fiks aantal ritten verlaten ze de baan. Een jongen komt ze achterna, en stelt zich aan ze voor. Talk to me boy! Even later wandelen de meisjes de kermis rond, vijf minuten later staan ze weer bij de autootjes. Hun spel van flirten lijkt nog leuk – ik heb de ijdele (?) hoop dat ze nog niet verzuurd zijn, zoals veel dertigers. Dat deze meisjes ongetwijfeld wel analyseren, maar er nog lol in hebben. Dat ze nog onbevooroordeeld zijn, nog dingen durven. In elk geval zou ik de mensen op de datingsites wel eens zo onbevangen willen zien flirten.

‘Dance with me’, van Timberlake klinkt door de luidsprekers, het is het subtielste nummer van de hele avond. Ik ga weer naar de booster. Een jongen in legerbroek gaat, samen met een vriend, in een van de stoeltjes zitten, maar springt er ook onmiddellijk weer uit. Op een afstandje kijkt hij toe, heeft zijn vingers in zijn mond en trilt over zijn hele lichaam. Vervolgens stapt hij toch in. Ik ben vooral benieuwd hoe hij eruit komt.
Na de rit wankelt de jongen. Zijn vriend houdt hem vast, maar een man van de kermisattractie vraagt of ze de rugzakken willen aanpakken. Ik verwijt mijzelf later dat ik er niet op af spurtte om de tassen aan te geven, want eenmaal losgelaten valt de jongen op de grond en maakt bizarre stuiptrekkingen. Al snel vormt zich een grote groep aanwezigen om de jongens heen. De kermis heeft er een attractie bij. De medewerkers van de attractie doen vreemd genoeg niets, bellen zelfs geen alarmnummer, dat wordt aan een vrouw met kinderwagen overgelaten. Na een aantal vreemde bewegingen op de grond, staat de jongen ineens weer overeind, en loopt ondersteund door zijn vriend bijna onder een tram.

Ik was eens bij een optreden van hypnotiseur Rasti Rostelli, en een gehypnotiseerde jongen in kwestie was volledig in zijn rol opgegaan. Na afloop was hij door de hypnotiseur ‘wakker gemaakt’ en onmiddellijk vrijgelaten. De blik in zijn ogen was waanzinnig, ongeveer zoals voornoemde jongen uit de booster. En ook de gehypnotiseerde jongen kreeg geen opvang, niks. Een vrouw zei hem destijds: ‘goh, drink effe een kop koffie, zo ken je niet naar huis joh!’ Nog altijd ben ik zeer benieuwd hoe en of hij thuisgekomen is, en toen ik jaren later las dat An en Eefje na onder hypnose te zijn geweest bij Rostelli vermist werden, dacht ik: ‘geen wonder’ . Dutroux bleek ze in hun wankele toestand te hebben ontvoerd – een kop koffie was niet voldoende om ze weer bij de werkelijkheid te brengen. Als een hypnotiseur zoveel kan (en Rostelli kan veel, hij kan gehypnotiseerde doen geloven dat ze een sappig zoet stuk fruit eten, terwijl ze in werkelijkheid een zure citroen verslinden), kan hij dan mensen niet een rustige toestand brengen?

Ik denk dat ik voortaan ook op de kermis ga werken. En wel met een attractie waar je kunt bijkomen. Chilloutroom of zo gaat het heten. Het gaat de drukst bezochte attractie worden, zo druk dat ik een hypnotiseur zal moeten inhuren om de mensen rustig te houden.

Advertenties

4 gedachten over “Kermis; vorige week

  1. Peter

    Zo’n attractie bestaat reeds, Rens. Ze heet kerk. Bijvoorbeeld de Papegaai in de Kalverstraat, bekend (?) van het bord,dat voor de deur staat,met detekst “Een kwartier voor God”. Renzo, je tekst is een getuigenis van wat katholieken een Roeping noemen: God roept je, om priester te worden, of kapelaan,of iets dergelijks. Zielenherder!

  2. Trude

    Je trapt toch niet echt in die Rostelli??? Allemaal nep en afgesproken.
    Een loopbaan als naxc3xafeve zielenherder lijkt me geen gek idee, ik zie een soort Renzo Odekerke voor me, zoals in Dagboek van een herdershond.

  3. Renzo

    Nee, dat was niet afgesproken, die mensen waren extreem onder invloed van hypnose, ik was erbij. Peter, ik zal er over denken 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s