de onzin van het Links-rechts-denken

Ik heb niet gestemd bij de gemeenteraadsverkiezingen, omdat ik me bedrogen voel door partijen die van alles beloven, maar weinig nakomen. Toch heb ik me nog even verdiept in politiek. Ik kwam in een interview uit 2000) dat ik maakte met schrijver Pieter Waterdrinker het volgende tegen:

Waterdrinker: ‘Wat ik hier schets behoort tot het verdriet van Nederland: het veroordelen van anderen, terwijl je zelf feitelijk geen haar beter bent. Onlangs las ik in De Groene Amsterdammer een interview met Karel Glastra van Loon. Een goede schrijver en volgens mij een goed mens. Hij noemt zich links. Zelfs stem ik, voor mijn fatsoen, al mijn leven lang op de pvda, maar ik zal me nooit links, noch rechts noemen. Want dat betekent niets; niemendal.
In mijn boek heb ik een kleine necrologie opgenomen over Karel van het Reve, waarin ik zeg dat ik hem altijd als volgt begrepen heb: dat een mens moet worden afgerekend op wat hij doet, niet op wat hij zegt. Glastra van Loon is tegen commercialisering, juicht het debacle van World Online toe; ik ben het in zekere zin met hem eens. Maar dan denk ik: jij gaat toch ook drie maanden naar Amerika? En niet met de roeiboot, maar met het vliegtuig. Ik vind het prima hoor, maar in welk opzicht ben jij dan beter dan iemand die zich niet-links noemt? Het gros van mijn vrienden is gestudeerd, getrouwd, heeft kindertjes. Zo tegen de tijd dat de verkiezingen komen zijn ze opeens zogenaamd ‘links’. Als een soort aflaathandel. Om daarna weer verder te gaan met hun leven van buitenhuisjes, goede, etnisch homogene scholen voor hun kroost, etentjes et cetera. We zitten allemaal in het complot, in dezelfde samenleving. We hebben of willen hetzelfde. En toch plakken we etiketten: die is goed en die is slecht.’

Geëmotioneerd: ‘Dat hele links-rechts-gedoe, die poppenkast, daar moeten we in Holland eens vanaf! De rechtszaak waar ik nu in betrokken ben, heeft ook alles met het verdriet van Nederland te maken. De zuilen wankelen, we beleven een ethisch vacuüm. Voor het gerechtshof in Amsterdam werd ik door een overspannen dame in een toga min of meer gelijkgesteld met holocaust-ontkenners. Omdat ze volgens een richtlijn discriminatie moet vervolgen. Ik dacht: dat mens moet eens Sigmund Freud tegenkomen in een donkere steeg. Ook ik werd veroordeeld omdat ik bij voorbaat niet zou deugen, niet om mijn daden. Dat men nu doorgaat tot de Hoge Raad is in en in triest. Mijn boek keert zich tegen welke discriminatie dan ook.’

We zitten in de Rode Pijl-expres, de nachttrein naar Sint-Petersburg. Waterdrinker bestelt zijn zoveelste biertje. De prijs: meer dan een tientje per flesje. Waterdrinker: ‘Ik drink ook graag dure wijn. Maar ik zeg niet dat ik beter ben dan anderen. Dure wijnen drinken en tegelijkertijd zeggen: ik ben tegen mensen die dure wijnen drinken, dat is hypocriet. Als iemand bij mij aanklopt om hulp, help ik hem meestal.’

‘Overigens’, gaat hij verder, ‘honderden lezers vonden Danslessen een prachtig boek. Ik heb daarbij bijna louter lovende kritieken gehad. Op het gebied van de ethiek hanteer ik een simpel criterium: in hoeverre doe je de medesterveling (bewust) leed aan of niet? De optelsom van de mooie momenten met je familie, vrienden, kennissen en toevallige passanten in dit ondermaanse doorgangshuis, dat bepaalt volgens mij de geslaagdheid van een bestaan. Dat is het goede. Daarom zorg ik ook altijd dat ik veel drank in huis heb.’

Zie verder:
http://www.groene.nl/2000/0023/rv_waterdrinker.html

Advertenties

51 gedachten over “de onzin van het Links-rechts-denken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s